Polskie płyty, na których gościnnie pojawiły się postaci pokroju Afu-Ry , ożna policzyć na palcach jednej ręki. Wydaje się, że jeśli dodatkowo bardzo udany numer z jego zwrotką i znakomitym refrenem Mioda, promował album wsparty świeżym i pomysłowym klipem, to niemożliwe jest, by został on przespany i przegapiony.

A jednak - niemożliwe istnieje, i trzeci krążek łódzkich weteranów, mimo wysokiego poziomu i znakomitej produkcji, minął się z odpowiednim zainteresowaniem, a pocisk Kuloodpornych chybił celu.

Zastanawiam się czasem, na ile Mezo jest prowokatorem i artystą kontrowersyjnym, a na ile zwykłym hipokrytą, który boi się pójść w jednym, wybranym i zdeklarowanym wcześniej kierunku. Bo jeżeli myśli sobie, że jak wyda teraz kozacką płytę na klasycznych bitach, z fajnymi wersami i dobrymi cutami (a szanse na to są duże), to wszyscy zapomnimy mu Eudaimonię, to... Niestety jest w błędzie.

W Sieci pojawił się nowy, tytułowy numer, z nachodzącego albumu Herezje. Szczerze mówiąc, wszelkie nasze przewidywania, domniemania i przypuszczenia były trafne - kawałek jest bardzo dobry.

To, że Tede razem ze swoim labelem Wielkie Joł jest mistrzem Polski w organizowaniu ciekawej i skutecznej promocji swoich albumów, wiemy nie od dziś. Programy telewizyjne, mixtape'y Dj Buhha plus znakomite akcje promocyjne, jak ostatnio 'Diler' pod warszawską Rotundą... Tym razem jednak materiał broni się sam. 'Ściężka Dźwiękowa' to nie tylko jedna z najlepszych płyt w tym roku, ale być może nawet najlepsza w dyskografii TDF'a.

Tym razem Tedzik postawił na producenta z Przemyśla - WDK i okazał się to strzał w dziesiątkę. Wszyscy, którzy myśleli, że potrafi on robić tylko klasyczne bangery z głęboką perką mogą się mocno zdziwić tym jak różnorodnym i wszechstronnym producentem stał się 'WóDeczKa'. A TDF? Jego wizerunek na tej płycie idealnie obrazuje cytat "Jestem Tede - człowiek który został raperem/ Jestem Tede raper, który pozostał człowiekiem". Jest szczery, jest sobą, jest błyskotliwy i bardzo autentyczny, czym od pierwszego przesłuchania zyska sobie Waszą sympatię. Mówi dużo o swojej furze ('felgi dwudziestki na białej bestii'), mówi o melanżach i wspominkach, jest pewien siebie, ale nadal ma się wrażenie, że słuchamy zwykłego koleżki z bloku obok i ten feeling 'Ścieżki Dźwiękowej' jest jej największą zaletą.

Gural jest jednym z najlepszych warsztatowo raperów w Polsce. To nie podlega absolutnie żadnej dyskusji. Flow, które zostawiło konkurencję daleko za sobą już parę ładnych lat temu, 'chropowaty' głos, którego nie da się nie poznać, punchlines, których dla odmiany dużo przyjemniej się słucha niż je czyta... Szkoda tylko, że na 'El Polako' jest tego wszystkiego jakby mniej.

DonGuralEsko jest starym wyjadaczem i to słychać. Na bicie porusza się z gracją jakiej zazdroscić może mu cała polska śmietanka, ale gdzieś zatracił swoją świeżość, bezkompromisowość i element zaskoczenia słuchaczy. Mamy tutaj kilka linijek, które zostaną w głowie na długo, mamy przykłady idealnego aranżowania wokalu, mamy wreszcie kilka naprawdę kozackich bitów. Tego wszystkiego jest jednak za mało, żeby katować tę płytę tak jak chociażby 'Opowieści z Betonowej Dżungli'.