To już kolejny raz, kiedy wracam do tego albumu. Na ostatniej imprezie w Harlemie (35 Urodziny Kultury Hip-Hop) Kfiat i DJ Spike zagrali pierwszy koncert i pokazali co znaczy miłość do kultury, która ich wychowała. Jeden z najwyższych polskich DJ'ów i najniższych polskich raperów mają na koncie tylko jeden album, choć w grze są praktycznie od początku. Siła Dźwięq jest na naszej scenie absolutnie zjawiskowa.

Spike to jeden z niewielu ludzi w Polsce, którzy w stu procentach rozumieją znaczenie słowa "oldschool". Kfiat to raper, który nigdy nie będzie absolutną czołówką, nie zabije was swoim bukietem morderczych punchline'ów, ani nie olśni karkołomnym flow. On potrafi zjednać sympatię dobrze wykminionymi zwrotkami, zabawnymi wersami i swojskimi tekstami. "Spontan", "zabawa" i "oldschool" to trzy słowa-klucze niezbędne do zrozumienia tej muzyki.

Niektóre grafomańskie wynurzenia polskich raperów sprawiają, że czasem w duchu cieszę się, że obyczaj ostro sankcjonuje zbyt odważne wtłaczanie tradycyjnej poezji w ramy hip-hopu. To, że komuś wydaje się, że jest poetą nie oznacza jeszcze, że podobnie pomyśli sobie odbiorca. Najgorzej jest, kiedy słuchacz podtrzymuje jeszcze grafomana w przekonaniu o jego świetności w imię "wyższej sztuki". Granica między poezją a grafomaństwem jest wyczuwalna, da się ją uchwycić, pod warunkiem, że sami nie ulegniemy mitom abstrakcyjnego geniuszu i nie zaczniemy jej przesuwać niebezpiecznie w jedną ze stron.

Myśląc o zastępach rapowo-poetyckich dyletantów zawsze przypominam sobie ten znakomity album. Noc to jeden ze zdecydowanie najciekawszych owoców tzw. "Mody Na Epkę". To niespełna dwadzieścia minut muzyki, a wystarczyło, żeby złamać kilka granic. Jeśli nie w świadomości twórców, to przynajmniej w głowach słuchaczy, którzy odważyli się dać tej płycie kilka szans.

Sam dziwię się, że taki raper jak Eldo znalazł się w naszym Przegapifszy. To ten sam raper, który nagrał z Jotuze ultraklasyczne dla polskiego rapu Światła Miasta, ten sam, który odniósł duży sukces z ostatnią płytą Nie Pytaj O Nią i ten sam, który na scenie jest od lat i ma swoje stałe grono odbiorców gustujących w rapie przemieszanym z miejską poezją.

Jak to się stało, że Człowiek, Który Chciał Ukraść Alfabet, najlepsza obok Eternii płyta w jego karierze przeszła prawie bez echa, a sprzedaż nie przekroczyła nawet granicy przyzwoitości? Leszek przy pracy nad tym albumem stworzył projekt z Bitnixami - jednym z najciekawszych duetów producenckich w Polsce.

To dziwne, że w Polsce nie docenia się takich płyt, jak ta. Więcej sympatii zjednują sobie proste, czasami wręcz toporne bity, oparte na najprostszych patentach. Wydana w 2004 roku płyta członka Szybkiego Szmalu - Małego Esz Esza, to ponad godzinna relaksacja z polską odpowiedzią na takie zespoły, jak The Pharcyde czy Bush Babees.

Esz to człowiek z krwi i kości. Postać, którą zapamiętacie i odnotujecie na długo, mimo że nie podkreśla w każdym tekście swojej wyjątkowości. Wręcz przeciwnie, mówi tak, jakby był najzwyklejszym człowiekiem na świecie. Z tym, że ma zupełnie niezwykły - szczególnie w polskich warunkach - talent.

Polscy raperzy, szczególnie Ci starsi, bardzo często podkreślali, że korzeniami hip-hopu nie są wcale jego korzenie w Polsce. Podkreślali swój związek z kulturą, z czterema elementami, z oldschoolowymi zajawkami, muzyką mistrzów pokroju Afrika Bambaata czy DJ'a Kool Herca. Czasem, nie można było oprzeć się wrażeniu, że to że rozumieją to raperzy nijak nie przekłada się na rozumienie korzeni tej muzyki przez słuchaczy. Na potwierdzenie tego stwierdzenia mamy namacalny dowód.

Stylowa Spółka Społem, była przez mnie kojarzona znacznie bardziej jako jedna z najlepszych polskich ekip breakdance, słynąca z ciekawych pomysłów i świeżego podejścia do tańca. Kiedy dowiedziałem się o ich debiucie muzycznym w Asfalt Records, byłem mocno zaskoczony, ale i zaciekawiony....

W najnowszym Przegapifszy odpływamy nad morze, by poczuć bryzę trójmiejskiego debiutu. Bryzę jakże podobną do tej z wybrzeży Kalifornii. Mowa o pierwszym - i do tej pory jedynym - solowym wydawnictwie Braha, reprezentanta Gdańska.

Wchodzę Do Gry to naprawdę świetnie wyprodukowana i doskonale brzmiąca pozycja oraz ewidentnie jedna z najlepszych polskich płyt jeśli chodzi o luz i westcoastowy klimat. Wielka szkoda, że przeszła bez właściwego echa, będąc moim zdaniem najmocniejszym debiutem roku 2007.

Polskie płyty, na których gościnnie pojawiły się postaci pokroju Afu-Ry , ożna policzyć na palcach jednej ręki. Wydaje się, że jeśli dodatkowo bardzo udany numer z jego zwrotką i znakomitym refrenem Mioda, promował album wsparty świeżym i pomysłowym klipem, to niemożliwe jest, by został on przespany i przegapiony.

A jednak - niemożliwe istnieje, i trzeci krążek łódzkich weteranów, mimo wysokiego poziomu i znakomitej produkcji, minął się z odpowiednim zainteresowaniem, a pocisk Kuloodpornych chybił celu.

Wczoraj na sklepowe półki trafił najnowszy album Trzeciego Wymiaru. Jest to więc dobra okazja, by przypomnieć sobie poprzednie, drugie dzieło ekipy, skreślone przez wielu z góry, z uwagi na komercyjny sukces debiutu, a szczególnie numeru Dla Mnie Masz Stajla.

A szkoda - bo nie dość, że Inni Niż Wszyscy to porcja najczystszego, miejskiego brzmienia, to jeszcze pod paroma innymi względami wyjątkowa. Dlaczego?

Dziś, w trzeciej części naszego cyklu Przegapifszy, przenosimy się na południe. Początek XXI wieku był dla górnego śląska wielkim rapowym rozkwitem - kreatywność, oryginalność i ciekawe pomysły wyrastały tam co chwila i budowały siłę śląskiej sceny. Pośród takich sław jak Paktofonika, Kaliber 44 pojawił się koleś jakby z innej bajki. HST ze swoim chamskim, prostym, dosadnym stylem był powiewem świeżego powietrza dla polskiego rapu i idealnym reprezentantem swojego regionu.

Mając za plecami Jajonasza i IGS'a - dwóch prawdopodobnie najlepszych wówczas śląskich producentów (obaj w doskonałej formie) wysmażył płytę, która dziś jest definicją efektownej, śląskiej prostoty. Masy Ludu. Na Językach to naprawdę wyśmienita płyta, która początkowo miała być tylko "jak węgiel czarnym demo"!

"To jest klasyk i najlepsza płytka, jaka ma wyjść w dwa tysiące trzecim" nawija Eis na swoim pierwszym, i jedynym jak dotąd, solowym krążku. Znienawidzony przez wielu, po - przesadnie wręcz baunsowym - projekcie Elemer raper, dał nam na początku nowego millenium płytkę, która do dziś brzmi świeżo i swoim unikalnym wyluzowanym klimatem rzuca na kolana. W naszym nowym cyklu "Przegapifszy" jest oczywistą oczywistością, bo w swoim niedocenieniu bywa chwilami wręcz przeceniona.

Czemu Eis, który jest dziś "ulubionym raperem twoich ulubionych raperów" pomimo, że pokazał się z najlepszej strony i faktycznie "zmienił grę", nie odniósł sukcesu, który należał mu się - jak niewielu innym graczom w tym kraju? Zrozumienie tego zjawiska jest praktycznie niemożliwe, i do dziś wielu fanów pyta Gdzie Jest Eis?

Na pierwszy ogień w naszym nowym cyklu wystawimy płytę, którą ja osobiście plasuję w swoim top 10 ulubionych i najbardziej osłuchanych polskich wydawnictw. Płytę, która przeszła bez odpowiedniego echa, mimo że muzycznie prezentowała wszystko to, co najświeższe.

Część osób nadal wraca do tej produkcji, co widać było choćby po entuzjastycznym odzewie na nasz primaaprilisowy żart o drugim albumie Deobe. Ale wróćmy już do 2004 roku i DeobeDena.com...

Praktycznie od początku działalności Spinnera, w cyklu Klasyk na weekend przybliżamy wam znakomite, ale często nie dość zauważone pozycje zza oceanu. Ponad 20 dotychczasowych odcinków przedstawiło takie postaci jak Nine, Chino XL czy UGK.

Jednak na rodzimym podwórku też powstało sporo płyt, które z różnych powodów przeszły bez echa, a prezentowały ewidentnie ponadprzeciętny poziom. Raz było to za sprawą braku promocji, innym razem złego doboru singli lub natłoku doskonałych wydawnictw w danym momencie. W naszym nowym cyklu skupimy się na tychże albumach.