Method Man jest znany na całym świecie, jako jedna z największych i najlepiej rozpoznawanych gwiazd hip-hopu. Najmłodszy członek Wu-Tang Clanu, został przez wielu uznany za najlepszego spośród dziesięciu raperów. Na jakiej podstawie formułuje się takie wnioski? Wystarczy pare przesłuchań debiutu Metha (jako pierwszy dostał możliwość wydania solo po Enter The Wu-Tang 36th Chamber), żeby zrozumieć.

Album, który ukazał się w 1994 roku nakładem Def Jamu, zadebiutował na czwartym miejscu list sprzedaży i pokrył się platyną w niecały rok. Dziś jest powszechnie uznanym klasykiem, którego naprawdę wstyd nie znać.

Tydzień temu pokazaliśmy wam, że "słońce wstaje na wschodzie". Dziś dla odmiany przeniesiemy się na południe, by pokazać, że i tam w latach '90-tych działy się ciekawe rzeczy.

Pomoże nam w tym zawodnik, który mimo długiego stażu wciąż uważany jest za talent mogący dalej się rozwijać. Z-Ro to jeden z najlepszych reprezentantów Screwed Up Click (podobnie jak Lil Keke, o którym pisaliśmy dwa tygodnie temu), z uwagi na swój styl nazywany nawet "2Pac'iem Brudnego Południa". Skąd porównanie?

Ledwo zdążyłem w ubiegłą niedzielę położyć się spać po finale WBW, a ze snu o godzinie 10 rano wyrwał mnie telefon od znajomego. Wystarczyło jedno zdanie, bym jakimś cudem przemógł zmęczenie i szybko się zebrał...

Jakie to zdanie, o co w ogóle mi chodzi i jaki ma to związek z Klasykiem Na Weekend? Już tłumaczę...

Na płycie 27 Eldo nawijał "daję ci mój flava prosto do ucha jak Craig Mack". Jeśli nie wiecie kim jest ów "kregmak" to najwyższy czas nadrobić zaległości.

Puff Daddy aka Diddy nigdy nie był wielkim raperem. Ale od zawsze miał niesamowitego nosa do wyszukiwania rapowych talentów, które zbudowały markę Bad Boy Records. Przykłady? Choćby Notorious B.I.G. czy dzisiejszy bohater naszego Klasyka Na Weekend, który pod okiem Combsa wybił się jako pierwszy i nie tylko na okładce zaprezentował co oznacza "wejście z buta".

Dziś pojęcie "biznes" często ma w rapie zabarwienie negatywne i kojarzy się ze zbijaniem kasy z komercyjnego chłamu lub hedonistycznymi nawijkami pozbawionymi treści.

Jednak okragłe 21 temu legendarny kolektyw Erick & Parrish Making Dollars czyli EPMD pokazał wszystkim jak można sprawić, by "czysty biznes" był zarazem najczystszą rapowo-funkową bombą bujającą głowy i ulice.

To, że O.C. prędzej czy później trafi do naszego cyklu Klasyk Na Weekend było raczej pewne. Problem polegał na tym, że ciężko było nam wybrać album, który powinien tu trafić, bo Omar ma na koncie co najmniej trzy klasyki. Debiutanckie Word... Life z 1994 roku było bezwzględnie rewelacyjne, Jewelz z 1997 to niesamowita, klimatyczna bomba z czołówką producentów tamtego okresu, a powrót ze Starchildem to kilkadziesiąt minut muzyki, która sprawia, że ciężko uwierzyć, że powstała w 2005. Czemu więc akurat Jewelz?

Ta płyta doskonale pokazuje jak wiele zmieniło się w te dwanaście lat. Kiedy Jewelz trafiało na półki prasa mówiła o tym, że Omar Credle próbuje zwrócić się do szerszej publiczności... Jeżeli tak ma wyglądać komercja, to bardzo chcemy, żeby było jej więcej. Spośród klasyków rapera, ten jest również tym, który dotarł do największej ilości odbiorców.

Pierwsza połowa lat '90-tych to okres, gdy co chwilę pojawiał się album, wnoszący coś nowego, świeżego i ujawniający kolejne rapowe talenty z własnym, niepodrabialnym stylem. Duet Das EFX wyróżniał się nawet na tym tle.

Rozbujane, brudne i mocno zbasowane bity miało wtedy wielu. Ale takiego stylu jak reprezentanci Def Squadu nie miał nikt. Nie może dziwić, że Dead Serious wywarło wielki wpływ zarówno na underground jak mainstream i pokryło się platyną.

Bzdurnymi wydawały mi się zawsze argumenty, że rap to gra tylko dla mężczyzn, że kobiety nadają się lepiej do śpiewu niż rapowania i że każda laska za majkiem i tak stara się być bardziej męska niż jej koledzy. Wśród wielu znakomitych raperek jedna zawsze wzbudzała większą estymę niż pozostałe. MC Lyte swój pierwszy album wydała już w 1988 roku, ale my chcielibyśmy skupić się raczej na tym co zdarzyło się osiem lat później.

Większość fanów rapu słysząc ksywkę Jermaine Dupri od razu chwyta się za głowę myśląc - to ten co wypromował Kriss Kross i Lil Bow Wow... Słusznie. Ten stary, mainstreamowy wyga wyprodukował w swoim życiu mnóstwo płyt, większość zdecydowanie złych i niewartych uwagi, ale to co zrobił na Bad As I Wanna B zasługuje na najwyższe uznanie - o ile faktycznie jest to jego robota.

W ostatnich Klasykach Na Weekend przedstawialiśmy wam głównie produkcje z Zachodu i Południa, dlatego wiele osób mogło zacząć zastanawiać się "Co z Nowym Jorkiem?" Teraz możemy ich uspokoić.

Bowiem to właśnie ze wschodu Stanów przychodzi do nas jedna z najbardziej rozbujanych, brudnych, pechowych i niedocenianych ekip w historii, czyli Zagubieni Chłopcy ze swoim klasycznym, złotym debiutem sprzed 13 lat.

Dla jednych koniec maja i początek czerwca jest czasem przedsesyjnych depresji, dla drugich- okresem ciężkiej pracy, dla jeszcze innych pierwszymi, najsłodszymi chwilami lenistwa i początkiem wakacji. Nawet ci pierwsi już niebawem, zamiast katować Atmosphere i rozkminiać szesnastokrotnie złożone metafory Aesop Rocka, będą chcieli sięgnąć po coś, co będzie pasować do wakacyjnych, gorących imprez. Dzisiejszy Klasyk Na Weekend jest właśnie dla nich!

Na mapie Zachodniego Wybrzeża, w połowie lat '90-tych, można było postawić wiele punktów, w których hip-hop - a w szczególności G-funk - brzmiał wyśmienicie. Dziś miejscem, do którego was zabierzemy, będzie Long Beach, gdzie zawiązała się współpraca zapomnianego, niedocenianego i pomijanego trio - Foesum. Zespołu, który w 1996 zrzucił bombę, która do dziś powoduje uśmiech na twarzach wszystkich fanów Westcoastu. Tytuł doskonale oddaje zawartość... Ta bomba nazywała się Perfection.

Czy macie czasem dość zgiełku za oknem i świata rozpędzonego do granic możliwości? Chcecie może wstrzymać się na chwilę i odłączyć od planów i ścisłych harmonogramów?

Czy chcecie posłuchać co jakiś czas czegoś innego niż głębokie alegoryczne filozoficzne rozważania, nad których zrozumieniem trzeba się skupić i pogłowić? Jeśli choć na jedno z powyższych pytań odpowiedzieliście "tak" to z pomocą przybywa jedyny w swoim rodzaju i niepodrabialny Devin The Dude.

Historia Boogie Down Productions jest tak dramatyczna, że aż chwilami wydaje się przerysowana. Na początku KRS One i Scott LaRock po najgłośniejszym beefie w historii hip-hopu (z MC Shanem i jego J.U.I.C.E. Crew) wydali album Criminal Minded, który - jak można wnosić po tytule - był przepełniony gangsta rapem. Kiedy Scott LaRock zginął, KRS One przejął na siebie cały ciężar muzycznej kariery BDP i przeszedł przemianę z gangstera w... nauczyciela i mentora.

Oczywiście najbardziej zapamiętanym albumem grupy pozostanie na zawsze wybitny debiut, ale my chcielibyśmy przyjrzeć się trzeciej płycie, która jeśli nie jest lepsza od debiutu, to przynajmniej równie dobra. Właściwie jest to stuprocentowe solo Krisa Parkera, który poza rapem zajął się też produkcją... I to jak! Scott po premierze musiał z dużą dumą spojrzeć w dół na swojego kolegę, który podtrzymał tradycję ich wspólnego zespołu!

Powoli zbliżający się do końca tydzień, stoi u nas pod znakiem Xzibita. Wszystko z powodu pierwszej wizyty w Polsce, znakomitego koncertu i faktu, że udało nam się przeprowadzić z nim jedyny polski wywiad.

Oczywistą oczywistością było więc, który raper czeka na wam w dzisiejszym odcinku Klasyku Na Weekend. Jednak zamiast po najbardziej popularne Restless, postanowiliśmy sięgnąć po debiutanckie dzieło, zatytułowane At The Speed Of Life.

Już niebawem doczekamy się - oczekiwanej od dawna - przyjemności ze słuchania, pierwszej od 10 lat, wspólnej płyty jednego z najważniejszych duetów hip-hopowych końcówki zeszłego stulecia - Taliba Kweli i Hi-Teka. Dziś jednak nie zajmiemy się ich pierwszym - i jedynym jak dotąd - Train Of Thought, ale absolutnie genialną, i wcale nie mniej ważną - a często niedocenianą - płytą producencką beatmakera z Cincinatti.

Podkłady tego mistrza, z wybitną obsadą w postaci Mos Defa, Commona, Kweliego, Jonell, Buckshota czy Slum Village, chyba nigdy nie brzmiały tak wyśmienicie. Styl, który ukształtował w okresie Hi-Teknology i Train Of Thought wypracował dla niego status legendy - dodajmy, że w pełni zasłużony.

Grav to postać praktycznie anonimowa i mająca na koncie tylko debiutancki album, wydany w 1996 roku. W moje ręce wpadł on całkiem przypadkowo - do rozejrzenia się za nim skłoniła mnie informacja, że to tu debiutował 18-letni Kanye West - w roli producenta ośmiu bitów, oraz rapera!

I trzeba przyznać, że to nie jedynie "ciekawostka przyrodnicza", bo chicagowski duet stworzył naprawdę smakowite wydawnictwo, któro może przypaść do gustu niejednemu z was.