Nie da się ukryć, że Michael Jackson miał wielki wpływ na brzmienie dzisiejszej muzyki - zarówno popu jak i R'n'B i rapu. Sample i nawiązania do jego twórczości w dorobku rapowych ekip można mnożyć, a muzyczną edukację z lat dojrzewania ciężko przecenić.

Dlatego też teraz kolejni artyści nagrywają tribute'y dla Jacko. My postanowiliśmy przypomnieć wam pewien remix, który powstał już 12 lat temu. Ale wykonał go inny, nieodżałowany twórca - Ś.P. J Dilla.

O The Pharcyde można by spokojnie napisać solidną pracę naukową. To zespół, który pojawił się jakby "na przekór". Zrobili coś zupełnie niemodnego, innego, wykreowali swój styl i zgarnęli olbrzymi i zasłużony respekt. Pierwszy album zespołu - niezapomniane Bizarre Ride II The Pharcyde - to absolutny klasyk, którego nie można nie znać. Dziś jednak przyjrzymy się ich drugiej płycie, którą wielu skreśliło, a nie powinno.

Co jest takiego niezwykłego w Labcabincalifornia? Po prostu słychać tam Pharcyde. Nie ma sensu pojedynkować się z definiowaniem ich brzmienia, bo ich brzmienie to w hip-hopie coś zupełnie odrębnego. Słyszałem porównania w stylu "westcoastowi A Tribe Called Quest" czy "Jurrasic 5 jazz-rapu". Może coś w sobie mają, ale na pewno nie trafiają w samo sedno.

Takie połączenie wydaje się nierealne, szczególnie patrząc na okoliczności. Legendarny, nieżyjący już producentem z ciepłym i głębokim soulowym brzmieniem; charyzmatyczny weteran Południa oraz stylowy świeżak z eastcoastu.

A jednak. Taki właśnie numer pojawił się jako bonus na winylowej edycji mixtape'u Jay Stay Paid, który w hołdzie dla Dilli przygotował Pete Rock!

Z każdym numerem, który się pojawia, coraz bardziej wyczekujemy Ecstatic - nowej solówki Mos Defa. Tym razem jednak dostaliśmy numer, który już po przeczytaniu zapowiadał się na perłę. History to utwór, w którym Mos Def znowu rapuje obok Taliba Kweli, a bit wyprodukował ś.p. J Dilla.

Czy to mogło być słabe? Oczywiście, że mogło - same ksywki nie nagrają kozackiego numeru. W przypadku trzech takich geniuszy, ciężko było się jednak spodziewać, że kawałek okaże się słaby.

Ostatnim singlem Mos Def udowodnił, że - mimo kilku wpadek w swojej karierze - wciąż potrafi być kreatywny, jak niewielu ludzi w szołbiznesie. Jego nowy album Ecstatic to jedna z najbardziej oczekiwanych płyt tego lata. Dla fanów nieszablonowego, nowatorskiego i oryginalnego brzmienia, jest to oczekiwanie nerwowe, ale zarazem pełne nadziei. My też liczymy na coś dużego.

Mighty Mos tym razem postawił na producentów znanych, ale równie nieszablonowych jak on sam - choć mamy tutaj też osoby zasłużone, a często niedoceniane, lub na tyle oryginalne, że często niezrozumiane. Pojawiają się też muzycy, których raczej się tutaj nie spodziewaliśmy.

Jak widać rapowe wytwórnie uznają, że kompilacji z twórczością J Dilli nigdy za wiele. W 2007 roku Delicious Vinyl dostarczyło nam Jay Deelicious - album składający się z największych perełek z końcówki ubiegłej dekady.

Jeszcze w tym miesiącu otrzymamy natomiast kolejne wydawnictwo, podsumowujące - na swój sposób - obszerny dorobek Yanceya, zatytułowane Dillanthology. Tym razem odpowiada za nie Rapster/BBE.

Takie połączenie musi wywołać ożywienie u fanów klasycznego rapu. Niezwykle ciekawą informacją jest już fakt, że niebawem światło dzienne ujrzy kolejna kompilacja z niepublikowanymi numerami autorstwa nieodżałowanego J Dilli.

Jednak jeszcze większego smaczku dodaje wiadomość, że całość pojawi się za kilka miesięcy jako mixtape, a odpowiedzialny za niego będzie nie kto inny, jak idol Jaya Dee, legendarny producent i DJ - Pete Rock!

Ciężko znaleźć w niezależnym hip-hopie postać bardziej kontrowersyjną niż MF Doom. Raper i producent, który od lat ukrywa się za metalową maską, serwując swoim charakterystycznym, chrypliwym głosem psychodeliczne, hipnotyzujące, czasami wręcz wydumane historie ubrane w rymy. Dla jednych jest jednym z najlepszych MC na niezależnej scenie, dla drugich dziwakiem, który wykreował modę na samego siebie, na której zarabia (niektóre z jego płyt są niemiłosiernie drogie).

Wiele osób czekało na informacje dotyczące kolejnych projektów Dooma. Mamy dla nich dobrą wiadomość - nadchodzi kolejna płyta Stalowej Maski.

Sporo czasu już minęło od premiery drugiego solowego albumu Q-Tipa - lidera Native Tongue Posse i A Tibe Called Quest, ale decyzja o nierecenzowaniu tego albumu "na gorąco" okazała się słuszna. Do The Renaissance na początku trzeba się trochę przekonywać, nie wszystkie melodie od razu zapadają w pamięć, nie wszystkie teksty imponują, nie każdy bit porywa. Dziś, po bardzo wielu przesłuchaniach, można jednak spokojnie powiedzieć, że ten album jest naprawdę wielki.

Q-Tip zrobił tą płytę tak, jakby wiedział, że jest ona teraz bardzo potrzebna, jakby czuł odpowiedzialność za gatunek, w którego rozwój włożył tak wiele pracy i inwencji. Owszem, pełnymi garściami czerpie z funku, soulu i elektroniki, ale przy tym nie ma żadnej wątpliwości, że wszystko wykorzystuje w celu stworzenia krystalicznego hip-hopu.

Dokładnie 3 lata temu świat obiegła fatalna wiadomość, o śmierci jednego z najbardziej cenionych producentów w historii hip-hopu. 10. lutego 2006, po wielu powikłaniach związanych z niewydolnością nerek, zmarł J Dilla, znany również jako Jay Dee, wybitny muzyk z Detroit, członek ekipy Slum Village i producenckiego superskładu The Ummah, odpowiedzialnego za produkcyjne brzmienie majstersztyków A Tribe Called Quest.

Dziś, w 3 lata po śmierci producenta, podziw dla jego wybitnych umiejętności nie słabnie, a wręcz zwiększa swoje natężenie. Również wśród polskich, początkujących beatmakerów, na pytanie o inspirację duża część mówi właśnie o Dilla Dawgu. Po jego śmierci kawałki, ktore miały oddawać hołd jego twórczości, pojawiały się zarówno u Hi-Teka czy The Roots, jak i u naszego Metro. Cały rapowy świat ogłosił żałobę.

Illa J - Yancey Boys

J Dilla odszedł od nas na zawsze, ale rodzina Yancey'ów działa nadal. Okazało się, że w czeluściach wytwórni Delicious Vinyl zachowała się porcja bitów z połowy lat 90-tych. Paczkę przekazano młodszemu bratu legendy. Jaki efekt? Genialne bity, niezły rap, bardzo dobra płyta, utrzymująca klimat kojarzony z Jayem i Slum Village.

Nowy rok dopiero się zaczął, a już otrzymujemy piękny prezent, który może z góry kandydować do tytułu mixtape'u roku. Jeden z głośniejszych debiutantów minionego (ach, jak ten czas leci) roku 2008, czyli Termanology, przygotował obszerny hołd dla legendarnego J.Dilli.

Jest to darmowy mixtape zatytułowany If Heaven Was A Mile Away, a opierający się w całości na podkładach ś.p. Jaya Dee. Czy wyobrażacie sobie, że moglibyśmy was o tym nie poinformować?

Odejście J Dilli to nieodżałowana strata dla rapowego środowiska. Producent z Detroit zmarł wcześnie (32 lata) z powodu problemów z nerkami, spowodowanych zbyt dużym czasem spędzanym w studiu i zbyt mało tam jedząc. Zniszczyła go więc miłość do muzyki.

Jednak Dilla Legacy trwa nadal, kolejnym elementem ją podtrzymującym jest młodszy brat Jamesa- Illa J, debiutujący solowo w barwach Delicious Vinyl. Do tego nagrywając album w całości oparty na produkcjach brata, stworzonych w połowie ubiegłej dekady.

Ksywka Illa J nie przypadkowo jest wyjątkowo zbieżna z pseudonimem genialnego i nieodżałowanego Jamesa Yanceya czyli J. Dilli. Stoi za nią John Yancey, młodszy o 12 lat brat legendy z Detroit.

Yancey Boys to natomiast jego debiutancki album, który ukazuje się właśnie dzisiaj. Skąd tytuł? Całość oparta została na bitach starszego brata! I to nie odrzutach z ostatnich produkcji, lecz odłożonych głęboko przez szefa Delicious Vinyl niewykorzystanych podkładach Jaya z połowy lat 90!

Dobra wiadomość dla wszystkich fanów A Tribe Called Quest. Frontman zespołu, Q-Tip pracuje nad swoją solówką The Renassaince, o czym informowaliśmy was już wcześniej. Pierwszy materiał od 1999 roku zostanie wydany w należącym do Kanye Westa G.O.O.D. Music Records, dlatego dostaliśmy już drugi klip na naprawdę przyzwoitym poziomie.

Płytę produkować będą takie sławy jak Kanye West, will.i.am, Madlib czy Mark Ronson. Jak już pewnie wiecie, na albumie pojawi się też kawałek Gettin Up, na bicie ś.p. J Dilli, który był pierwszym singlem z albumu. Gościnnie usłyszymy między innymi Norah Jones. A co z klipem? I co z tym wszystkim ma wspólnego Michael Jackson?