Już w lutym na półki sklepowe w Stanach ma trafić najnowszy album Statik Selektah, producenta z Bostonu, który w bardzo krótkim czasie wyprodukował bardzo dużo wyśmienitej muzyki i szturmem wdarł się do zdecydowanej czołówki undergroundu. Każdy kto słyszał takie albumy jak Stick 2 The Script czy Spell My Name Right wie, że jego brzmienie to coś czego tak bardzo nam brakuje - nowoczesność pełnymi rękoma czerpiąca z klasyki. Tak się robi hip-hop.

Pośród gości na albumie pojawią się tacy giganci jak Kool G Rap, Lil Fame, Bun B, Souls Of Mischief, Termanology, Reks, Royce Da 5'9", Torae, Freeway, Sean Price i wielu innych w konfiguracjach, których nie słyszeliście nigdy wcześniej i możecie już nigdy nie usłyszeć. Mamy dla was coś co powinno was przekonać do zakupu, jeśli sama lista gości nie zadziałała w sposób wystarczający.

Nie da się ukryć, że DJ Premier to ewidentnie jeden z największych żyjących autorytetów w kwestii hip-hopu. Nawet, jeśli ktoś nie zgadza się z wyborem, to podważając jego zdanie podważa zarazem własne kwalifikacje.

Dlatego też lista 20 najlepszych albumów roku 2009, podana przez Chrisa Martina, to jedna z tych, które budzą największe emocje. Kogo w podsumowaniu minionych dwunastu miesięcy uhonorował reprezentant Gang Starra?

O Crooked I w Polsce zrobiło się trochę głośniej dopiero przy okazji zawiązania współpracy z Roycem, Ortizem i Buddenem w ramach Slaughterhouse. To raper, który na kalifornijskiej scenie aktywny jest znacznie, znacznie dłużej, ale być może to dopiero rok 2010 będzie przełomowym dla jego kariery.

MC ostatnio udzielił wywiadu HipHopDX, z którego możemy dowiedzieć się paru bardzo ciekawych i istotnych szczegółów dotyczących jego nadchodzących projektów, kooperacji i konfliktów.

Dla wszystkich rozczarowanych nowoczesnym - i w dużej mierze eksperymentalnym - brzmieniem Blueprinta 3, Jay-Z w najnowszym singlu nawija "N**gaz want my old sh*t, buy my old album", co jest wersem nie tylko dobrym, ale i trafnym.

W końcu mało kto ma na koncie tyle klasyków co Hova, a płyty stojące na poziomie genialnego Reasonable Doubt możemy próbować liczyć na palcach jednej ręki. Jeśli więc Jiggę znacie tylko z singli czy nowszych płyt, albo uważacie go za sprzedajnego, komercyjnego lamusa, męża Beyonce Knowles, czy rapującego biznesmena, to sięgnijcie po arcydzieło, którym wjechał z buta na sam szczyt, czyli niesamowity debiut z 1996 roku.

Już w styczniu będziemy mieli okazję na żywo zobaczyć jedną z najciekawszych grup powstałych w ostatnich latach. Porozumienie ponad podziałami wydało zupełnie wyjątkowe dziecko, jakim okazało się Slaughterhouse. Na pewno jest to dziecko wyjątkowo uzdolnione, ale moim zdaniem póki co nie spełniło pokładanych w nim nadziei. Grupa ma swojego nieformalnego lidera, którym - moim zdaniem - jest Royce Da 5'9". Jeden z najbardziej niedocenionych raperów dekady niedawno wypuścił swój czwarty solowy album zatytułowany Street Hop. Nadzieje były duże.

Producentem wykonawczym albumu został DJ Premier, a beatmakingiem obok niego samego zajęli się Streetrunner, Emile, Nottz, Frequency czy Quincey Tones czyli paczka kolesi, którzy czerpiąc z klasyki zmodyfikowali ją i stworzyli coś nowego. Pierwszy album zespołu poszedł bardziej w stronę nie zawsze kontrolowanych eksperymentów, czy podobnie jest ze Street Hop?

Ostatnio w cyklu Diggin' In The Videos przypomnieliśmy wam część repertuaru kolektywu, od którego wziął on swoją nazwę (Diggin' In The Crates). Dziś postanowiliśmy kontynuować wątek w ramach Klasyka Na Weekend.

Dlatego też kolejny odcinek będzie dotyczyć bezdyskusyjnego nowojorskiego klasyka i debiutanckiego albumu założyciela D.I.T.C. - Lorda Finesse'a. Przenieśmy się więc do Nowego Jorku roku 1990...

Pomysł na przywołanie tego numeru w Diggin' In The Videos wpadł mi do głowy z kilku powodów. Po pierwsze A.G. szykuje nowy album wraz z O.C., a producentem wykonawczym jest Showbiz. Po drugie, Rychu Peja użył tego podkładu DJ Premiera w beefie z Tede. Po trzecie, wreszcie, nazwa naszego cyklu w jakiś sposób zobowiązuje, prawda?

Kawałek pochodzi z drugiego albumu legendarnego duetu zatytułowanego Goodfellas, a wydanego w 1995 roku. Czemu warto to zobaczyć?

Lata '90-te są prawdziwą kopalnią rapowych klasyków. Tylko w '94 roku ukazały się takie kamienie milowe gry, jak Illmatic, Word...Life, czy... The Sun Rises In The East. Po bardzo udanym debiucie na Daily Operation GangStarra, Jeru The Damaja dostał możliwość rozpoczęcia kariery solowej pod banderą D&D Records. Na długo zanim Guru, Preemo i Jeru pokłócili się na amen (Guru w wywiadach nawet nie chce mówić o Jeru, a ten w numerze 99.9 Pa Cent otwarcie zaatakował byłych kolegów) powstała płyta dla której miano klasyka jest zupełnie oczywiste.

Jeru The Damaja to raper łączący sprzeczności. Z jednej strony sam siebie określił jako "prophet", z drugiej nigdy nie odcinał się od ulic Brooklynu i ich "gorszych stron". Potrafił nawinąć numer dźwięcznie zatytułowany Da Bichez, ale zaczął go od intra w którym wielokrotnie podkreślał jak szanuje kobiety, które same się szanują. Bronił afroamerykańskiej społeczności, ale nie pozując na jakiegoś krystalicznie czystego zbawcę. Na okładce debiutu zaprezentował się jako destruktor World Trade Center, by zawrzeć na niej numer stanowiący swoisty "wyrzut sumienia" - Ain't The Devil Happy.

Nie wyobrażam sobie, żeby fan rapu mógł być przeciwnikiem idei BET Cyphers. Dzięki inicjatywie znanej telewizji muzycznej możemy posłuchać takich krzyżówek stylów, że nawet nie sądziliśmy, że kiedyś będzie nam to dane. Mamy dla was trzy video z Cypherami.

Nie są to byle jakie undergroundowe cudeńka... Kiedy w jednym numerze spotykają się DJ Premier, Eminem, Mos Def i Black Thought, albo DJ Premier, KRS One, Wale, Nipsey Hussle i GSan to nie można tego przegapić.

Cormega to bez wątpienia jeden z najlepszych i najbardziej niedocenianych reprezentantów Queensbridge. W trakcie kariery nie opuszczał go pech - wspomnijmy sytuację z supergrupą The Firm - ale zawsze trzymał odpowiedni rapowy poziom.

Born & Raised staje się tym samym pozycją, której naprawdę nie warto ominąć. Najnowsze dzieło Megi trafia dziś do sklepów.

M.O.P. to grupa niepodrabialna i jedyna w swoim rodzaju. Dwóch charyzmatycznych wariatów, będących zarazem wulkanami energii z niesamowitą mocą w głosie - taki zestaw nie zdarza się często.

Dlatego bardzo brakowało nam ich brownsville'owskiego pazura w mainstreamie od czasu klasycznego Warriorz. Ale w końcu, po wielu perypetiach wrócili z albumem Foundation. W jakim stylu i w jakiej formie?

Są płyty, które mimo swojego geniuszu nigdy nie przebiły się do świadomości masowego słuchacza. Płyty, które przez fanów są wielbione i stawiane na piedestale, gdy inni nawet nie wiedzą o ich istnieniu.

Takim albumem jest właśnie Moment Of Truth. Jestem świadomy, że dla wielu jest to oczywista oczywistość i płyta zbyt znana na ten cykl. Ale jeśli ktokolwiek po przeczytaniu dowie się o istnieniu dzieła Guru i DJ-a Premiera to rola zostanie spełniona.

Termanology to w ostatnim czasie jedna z najbardziej wyrazistych nowych twarzy na rynku. Dzięki wytrwałości, zawziętości, pracowitości i talentowi udało mu się wybić - jak sam powiedział - znikąd i osiągnąć popularność i uznanie na całym świecie.

Na festiwalu Hip Hop Kemp mieliśmy przyjemność porozmawiać z sympatycznym i otwartym Latynosem o pracy nad debiutem, scenie mixtape'owej, inspiracjach Big Punem czy kooperacjach z legendami. A także o najnowszym street-albumie Time Machine, który swoją premierę miał wczoraj. Póki co sprawdźcie zapis rozmowy - a dowiecie się, kiedy pojawi się video.

W najbliższy wtorek oficjalną premierę będzie miał najnowszy street-album Termanology'ego zatytułowany Time Machine. Jesteśmy bardzo ciekawi jak wypadnie na tle oficjalnego debiutu, który trzymał poziom, ale z pewnością mógł być lepszy co zwiastowały już single.

Sam Term powiedział nam w wywiadzie, że tym razem ma być ostrzej i surowiej. Trzymamy za słowo. A póki co sprawdźcie jak kot z Bostonu rozprawiał się z klasycznymi bitami DJ-a Premiera na jednym z poprzednich mixtape'ów.