Jeżeli poprzedni album grupy, The Hurting, uznać by za odniesienie do psychicznych męk i katuszy, to Songs From The Big Chair stanowiłoby swoiste uzdrowienie, wyjątkowo mocne katharsis, mające swoje źródło w zainteresowaniu terapią krzyku pierwotnego, przejawianym zarówno przez Rolanda Orzabala, jak i Curta Smitha. Płyta ta jest również ciekawa ze względu na dramatyczne wręcz dojrzenie muzyki zespołu, który śmiało odsunął się od syntetycznego, elektronicznego popu, z którym był łączony od momentu debiutu, do bardziej złożonych kompozycji.

Nawet jeśli na pierwszy rzut oka ksywka L.V. nic wam nie mówi to jestem pewien, że głos tego pana znacie doskonale. Skąd? Chociażby z Gangsta's Paradise Coolio, gdzie pojawił się w refrenie. Co ma za to do zaproponowania na swoim debiutanckim solo?