Method Man jest znany na całym świecie, jako jedna z największych i najlepiej rozpoznawanych gwiazd hip-hopu. Najmłodszy członek Wu-Tang Clanu, został przez wielu uznany za najlepszego spośród dziesięciu raperów. Na jakiej podstawie formułuje się takie wnioski? Wystarczy pare przesłuchań debiutu Metha (jako pierwszy dostał możliwość wydania solo po Enter The Wu-Tang 36th Chamber), żeby zrozumieć.

Album, który ukazał się w 1994 roku nakładem Def Jamu, zadebiutował na czwartym miejscu list sprzedaży i pokrył się platyną w niecały rok. Dziś jest powszechnie uznanym klasykiem, którego naprawdę wstyd nie znać.

Tydzień temu zabraliśmy was w świat wysmakowanego jazzu. Dziś czeka nas podróż w jeszcze bardziej niecodzienne rejony - doom folku i gitarowego ambientu. Przed wami Gustav Tutre i jego debiutanckie wydawnictwo Delphi Wail.

Zacznijmy od tego, że Gustav Tutre to pseudonim. Ukrywa się pod nim 21-letni student muzykologii z Brna Matej Schneider. Do tej pory młodziutki Czech niewiele miał okazji do praktycznego zastosowania swojej wiedzy. Teraz postanowił to zmienić.

"Trzy dychy na karku, wybudzam się z letargu" - ta płyta to jedno z ciekawszych, tegorocznych wydawnictw. Po wielu latach nieobecności w rapowej branży, weteran szczecińskiej sceny powraca z solowym debiutem.

Sobotaż, stworzony z wymierną pomocą Matheo, miał być świeżym spojrzeniem na hardkorowy rap w Polsce. Czy misja zakończyła się powodzeniem?

To już kolejny raz, kiedy wracam do tego albumu. Na ostatniej imprezie w Harlemie (35 Urodziny Kultury Hip-Hop) Kfiat i DJ Spike zagrali pierwszy koncert i pokazali co znaczy miłość do kultury, która ich wychowała. Jeden z najwyższych polskich DJ'ów i najniższych polskich raperów mają na koncie tylko jeden album, choć w grze są praktycznie od początku. Siła Dźwięq jest na naszej scenie absolutnie zjawiskowa.

Spike to jeden z niewielu ludzi w Polsce, którzy w stu procentach rozumieją znaczenie słowa "oldschool". Kfiat to raper, który nigdy nie będzie absolutną czołówką, nie zabije was swoim bukietem morderczych punchline'ów, ani nie olśni karkołomnym flow. On potrafi zjednać sympatię dobrze wykminionymi zwrotkami, zabawnymi wersami i swojskimi tekstami. "Spontan", "zabawa" i "oldschool" to trzy słowa-klucze niezbędne do zrozumienia tej muzyki.

Tydzień temu pokazaliśmy wam, że "słońce wstaje na wschodzie". Dziś dla odmiany przeniesiemy się na południe, by pokazać, że i tam w latach '90-tych działy się ciekawe rzeczy.

Pomoże nam w tym zawodnik, który mimo długiego stażu wciąż uważany jest za talent mogący dalej się rozwijać. Z-Ro to jeden z najlepszych reprezentantów Screwed Up Click (podobnie jak Lil Keke, o którym pisaliśmy dwa tygodnie temu), z uwagi na swój styl nazywany nawet "2Pac'iem Brudnego Południa". Skąd porównanie?

Fajnie, że są jeszcze ludzie, których czas nie zmienia, pod względem podejścia do tworzenia muzyki. Co prawda DJ Honda zaczynał w Tokio, jako potencjalny wokalista komercyjnej grupy rockowej, zafascynowanej amerykańskim mainstreamem, ale skończył jako ostoja klasycznego hip-hopu po drugiej stronie Oceanu Spokojnego.

Honda ma na koncie około dwudziestu pozycji w dyskografii (wliczając album z PMD, remixy i składanki), ale właśnie w tym roku ukazała się czwarta część jego legendarnej serii składanek producenckich. h IV to produkt pracy ze starymi wyjadaczami, ale też prezentujący nowe twarze. Mając pokaźną fortunę, własną markę ubraniową i "żelazny fanbase" w rodzinnym kraju, można sobie pozwolić na totalną olewkę trendów. Co z tego wszystkiego wyszło?

Czasami nawet redakcja Spinnera odstawia głowę od głośników, rzuca w kąt mikrofony, gitary i samplery, aby... zanurzyć się w świat jazzu. Nie mieliśmy jeszcze okazji pisać o tym albumie, choć przecież jest on w sprzedaży od ładnych kilku miesięcy. Czas nadrobić zaległości. Przed wami Kaleidoscopic - najpiękniejsze połączenie jazzu, symfonicznych brzmień i eleganckiej elektroniki, jakie słyszeliśmy od lat.

Ostatnie poczynania Lil Wayne'a z pewnością nie trafiają w gust większości jego fanów. Nadużywanie autotune'a czy eksperymenty gatunkowe czerpiące z rocka to bowiem nie to samo, co chociażby świetny Tha Carter III.

Teraz po kilku miesiącach umiarkowanej ciszy Weezy powraca z kolejnym oficjalnym mixtape'em. Ostatnio recenzowaliśmy dla was wyjątkowo słabe Dedication 3. Jak jest tym razem?

Nic nie zapowiadało, że to dwudziestoletni chłopak z Fresno na Zachodnim Wybrzeżu, stanie się jednym z najlepszych debiutantów tego roku. Owszem, wypuścił przyzwoity mixtape z Alchemistem, pojeździł w trasy z Dilated Peoples, Defari'em i Cali Agents, zwerbował do pracy Exile'a, ale wydawało się, że on sam nie jest megatalentem.

Nic bardziej mylnego. Boy Meets World to nie tylko najmocniejszy jak dotąd debiut tego roku, ale w mojej opinii jedno z najsilniejszych wejść na scenę od paru ładnych lat i mocny kandydat do miana płyty roku. Panie i panowie... Wreszcie dzieje się coś ciekawego na albumach debiutantów!

Byłem strasznie ciekaw tej produkcji. Skorup jest na tyle nieprzewidywalny i kreatywny, a do tego doświadczony, że jego materiałów zawsze słucha się z towarzyszącym nam lekkim szokiem, ale i uśmiechem na ustach. Tak było w przypadku znakomitej Pieśni Wajdeloty i tak też jest w przypadku Drogi Watażki. Pierwszy dobry znak. Polski rap raczej zamyka horyzonty myślowe niż je poszerza.

Kiedy usłyszałem Wiodę Sobie spodziewałem się na albumie większego stężenia wygłupów, co dodatkowo podkreśliło jeszcze video do Komórki, Tkanki, które jakby ktoś nie wiedział traktuje o "śmierdzących bonach". Okazało się, że wcale tak nie jest. Drugi dobry znak. Nie tak łatwo zaszufladkować tego kota.

Na początku myślałem, że będzie to Junior Boys i ich perfekcyjne Begone Dull Care. W maju zawahałem się, czy może Kanadyjczycy nie powinni oddać palmy pierwszeństwa Grizzly Bear. Teraz jestem już pewien. Przed wami Płyta Roku wg Spinnera - Embryonic!

W The Flaming Lips najlepsze jest to, że grają już ćwierć wieku, lider Wayne Coyne dobiega pięćdziesiątki, a i tak tworzą muzykę, do której nie jest w stanie podskoczyć niemal żaden młodziak.

"Nigdy nie zapomnisz o tym koleżce od mixtape'ów" - nawijał w jednym z numerów Białas. Ostatnio zrobił sobie ponad roczną przerwę od solowych mixtape'ów, ale już jutro trafi do was kolejny z nich.

Przewrotnie zatytułowany Nie Jestem W 4Mie i wzbogacony o scratche Pejota materiał będziecie mogli u nas pobrać za darmo. Natomiast już dziś możemy wam zaprezentować przedpremierową recenzję.

Pierwsza myśl, kiedy widzi się tego chłopaka to "o co tu chodzi?". Typ w okularach, przykładnie zaczesany na bok, w grzecznym sweterku z wystającym kołnierzykiem... Ten "chłopiec", który ma już trzy dyszki na karku znalazł się w Stones Throw Records i nagrał w kalifornijskim labelu soulową płytę. Po prostu soulową, bez żadnych modnych przedrostków. A Strange Arrangement na półki amerykańskich sklepów muzycznych trafiło spory czas temu, ale my możemy słuchać albumu dopiero od paru tygodni.

Czy klasyczna muzyka z lat 70. jest w stanie poruszyć nasze rozpieszczone uszy w roku 2009? Czy Mayer Hawthorne jest w stanie zaskoczyć? Co w nim zobaczył Peanut Butter Wolf? Odpowiedzi na te i jeszcze kilka pytań postaram się udzielić wam w naszej recenzji.

Niby nie kopie się leżącego. Ale jeśli ów leżący kilka minut wcześniej spalił twój dom i obdarł z marzeń, droga wolna. Z Muse mamy podobnie. Nie łudziliśmy się, że symfoniczny flirt na The Resistance przyniesie smaczne owoce. Mieliśmy jednak cichą nadzieję, że przynajmniej kilka miłych, sympatycznych, okołodebiutowych melodii się tu trafi. Grubo się przeliczyliśmy.

Obecnie scena południowa zdecydowanie dominuje i skupia na sobie największe zainteresowanie. Mimo że trendami z niej pochodzącymi inspiruje się westcoast, a Nowy Jork przeżywa kryzys, to nadal wiele osób nie zauważa "trzeciego wybrzeża".

W roku 1997 sytuacja Brudnego Południa była dużo gorsza i stało ono w cieniu. Ale i wtedy wychodziły płyty, które kazały zwrócić uwagę na przegapiany i niedoceniany Teksas.