To już kolejny raz, kiedy wracam do tego albumu. Na ostatniej imprezie w Harlemie (35 Urodziny Kultury Hip-Hop) Kfiat i DJ Spike zagrali pierwszy koncert i pokazali co znaczy miłość do kultury, która ich wychowała. Jeden z najwyższych polskich DJ'ów i najniższych polskich raperów mają na koncie tylko jeden album, choć w grze są praktycznie od początku. Siła Dźwięq jest na naszej scenie absolutnie zjawiskowa.

Spike to jeden z niewielu ludzi w Polsce, którzy w stu procentach rozumieją znaczenie słowa "oldschool". Kfiat to raper, który nigdy nie będzie absolutną czołówką, nie zabije was swoim bukietem morderczych punchline'ów, ani nie olśni karkołomnym flow. On potrafi zjednać sympatię dobrze wykminionymi zwrotkami, zabawnymi wersami i swojskimi tekstami. "Spontan", "zabawa" i "oldschool" to trzy słowa-klucze niezbędne do zrozumienia tej muzyki.

Niektóre grafomańskie wynurzenia polskich raperów sprawiają, że czasem w duchu cieszę się, że obyczaj ostro sankcjonuje zbyt odważne wtłaczanie tradycyjnej poezji w ramy hip-hopu. To, że komuś wydaje się, że jest poetą nie oznacza jeszcze, że podobnie pomyśli sobie odbiorca. Najgorzej jest, kiedy słuchacz podtrzymuje jeszcze grafomana w przekonaniu o jego świetności w imię "wyższej sztuki". Granica między poezją a grafomaństwem jest wyczuwalna, da się ją uchwycić, pod warunkiem, że sami nie ulegniemy mitom abstrakcyjnego geniuszu i nie zaczniemy jej przesuwać niebezpiecznie w jedną ze stron.

Myśląc o zastępach rapowo-poetyckich dyletantów zawsze przypominam sobie ten znakomity album. Noc to jeden ze zdecydowanie najciekawszych owoców tzw. "Mody Na Epkę". To niespełna dwadzieścia minut muzyki, a wystarczyło, żeby złamać kilka granic. Jeśli nie w świadomości twórców, to przynajmniej w głowach słuchaczy, którzy odważyli się dać tej płycie kilka szans.

Jeśli zadalibyście losowo wybranej grupie słuchaczy pytanie "Jaki jest najlepszy polski hardkorowo-uliczny rapowy album" to z pewnością padałyby odpowiedzi WWO, Molesta, Zipera, Hemp Gru...

A gdzieś w cieniu tych wszystkich klasyków czai się świetnie wyprodukowany, ostry, bezkompromisowy i ekshibicjonistyczny materiał warszawskiego duetu Małolat/Ajron. Dla wielu jest pozycją kultową i inspiracją, ale równie wielu zdążyło już o nim zapomnieć lub nawet go nie sprawdziło. I bardzo niedobrze...

Sam dziwię się, że taki raper jak Eldo znalazł się w naszym Przegapifszy. To ten sam raper, który nagrał z Jotuze ultraklasyczne dla polskiego rapu Światła Miasta, ten sam, który odniósł duży sukces z ostatnią płytą Nie Pytaj O Nią i ten sam, który na scenie jest od lat i ma swoje stałe grono odbiorców gustujących w rapie przemieszanym z miejską poezją.

Jak to się stało, że Człowiek, Który Chciał Ukraść Alfabet, najlepsza obok Eternii płyta w jego karierze przeszła prawie bez echa, a sprzedaż nie przekroczyła nawet granicy przyzwoitości? Leszek przy pracy nad tym albumem stworzył projekt z Bitnixami - jednym z najciekawszych duetów producenckich w Polsce.

To dziwne, że w Polsce nie docenia się takich płyt, jak ta. Więcej sympatii zjednują sobie proste, czasami wręcz toporne bity, oparte na najprostszych patentach. Wydana w 2004 roku płyta członka Szybkiego Szmalu - Małego Esz Esza, to ponad godzinna relaksacja z polską odpowiedzią na takie zespoły, jak The Pharcyde czy Bush Babees.

Esz to człowiek z krwi i kości. Postać, którą zapamiętacie i odnotujecie na długo, mimo że nie podkreśla w każdym tekście swojej wyjątkowości. Wręcz przeciwnie, mówi tak, jakby był najzwyklejszym człowiekiem na świecie. Z tym, że ma zupełnie niezwykły - szczególnie w polskich warunkach - talent.

Jakby nie patrzeć, czas na trzynasty odcinek cyklu Przegapifszy. Czy pechowy? Na pewno nieszczęściem polskiej sceny jest to, że Noon nie robi już hip-hopu. Gry Studyjne to album z okresu, w którym Noon już był sławny, dzięki pracy z Grammatikiem i pierwszej klasycznej płycie z Pezetem. Czemu wybraliśmy ten krążek?

Bo jest genialny. Po prostu. To muzyka, która w wielu momentach przerasta najbardziej rewelacyjne dokonania Noona we współpracy z raperami. Muzyka dojrzała, bogato zaaranżowana, ale nie zdziwaczała, a zarazem brzmieniowo stojąca na poziomie nieosiągalnym dla kogokolwiek innego w tym kraju.

Od samego początku XXI. wieku Łódź stała się dla Polski ostoją oryginalnego, świeżego i obiektywnie dobrego podejścia do robienia rapu. Jednym z weteranów sceny, który zawsze potrafił nas zaskakiwać - mimo że już sam jego styl i głos stanowił w pierwszej chwili szok - był i jest Spinache. To dziwne, że nowatorska, do dziś świeża płyta członka Thinkadelic i Obozu TA, Za Wcześnie, wciąż pozostaje niedoceniona.

To już 7 lat odkąd ta płyta ujrzała światło dzienne, a do dziś zarówno pod względem stylu, bitów jak i wizji brzmi bardzo świeżo. Ciężko znaleźć więcej albumów, które potrafiły w tak kreatywny sposób flirtować z nowoczesnością.

Polscy raperzy, szczególnie Ci starsi, bardzo często podkreślali, że korzeniami hip-hopu nie są wcale jego korzenie w Polsce. Podkreślali swój związek z kulturą, z czterema elementami, z oldschoolowymi zajawkami, muzyką mistrzów pokroju Afrika Bambaata czy DJ'a Kool Herca. Czasem, nie można było oprzeć się wrażeniu, że to że rozumieją to raperzy nijak nie przekłada się na rozumienie korzeni tej muzyki przez słuchaczy. Na potwierdzenie tego stwierdzenia mamy namacalny dowód.

Stylowa Spółka Społem, była przez mnie kojarzona znacznie bardziej jako jedna z najlepszych polskich ekip breakdance, słynąca z ciekawych pomysłów i świeżego podejścia do tańca. Kiedy dowiedziałem się o ich debiucie muzycznym w Asfalt Records, byłem mocno zaskoczony, ale i zaciekawiony....

"Oto ja, 90 kilo żywego hip-hopu, zawsze jestem sobą, nie statystyką OBOP-u". Razem z wrocławską wytwórnią Blend Records na początku XXI wieku żywo rozwijała się też lokalna scena z "71".

Wtedy też jeden z jej najbardziej znanych reprezentantów, rapujący dziennikarz Klanu, Tymon Smektała, postanowił zaprezentować słuchaczom swoje nowe i inne oblicze - dojrzałe muzycznie i tekstowo, jakże różne od repertuaru Świńtucha.

Nowy album Warszafskiego Deszczu pokazał nam jak doskonale uzupełniają się dwaj warszawscy weterani. Był moment, kiedy bardzo często przytaczano argumenty, jakoby Numer Raz był tylko tłem dla Tedego (wytaczane chociażby przez... Mezo). Ktokolwiek słyszał Powrócifszy, na pewno się z tym nie zgodzi. To, że Numer jest świetnym raperem i jest w stanie doskonale sobie poradzić samemu, udowodnił jednak sporo wcześniej.

Płyta z DJ'em Zero to kwintesencja wyluzowanego klimatu, oryginalnego brzmienia oraz pięknego vibe'u, którego w Polsce nie ma nikt inny.

W najnowszym Przegapifszy odpływamy nad morze, by poczuć bryzę trójmiejskiego debiutu. Bryzę jakże podobną do tej z wybrzeży Kalifornii. Mowa o pierwszym - i do tej pory jedynym - solowym wydawnictwie Braha, reprezentanta Gdańska.

Wchodzę Do Gry to naprawdę świetnie wyprodukowana i doskonale brzmiąca pozycja oraz ewidentnie jedna z najlepszych polskich płyt jeśli chodzi o luz i westcoastowy klimat. Wielka szkoda, że przeszła bez właściwego echa, będąc moim zdaniem najmocniejszym debiutem roku 2007.

Był moment, w którym Wzgórze Ya Pa 3 z pewnością było najpopularniejszym rapowym zespołem w Polsce. Tym bardziej zadziwiające jest, że jeden z reprezentantów tej ekipy już parę lat później wydał bardzo dobrą płytę, która przeszła praktycznie bez echa.

Moja Gra to doskonale brzmiąca, wyprodukowana przez czołówkę polskich producentów w znakomitej formie, płyta z Wojtasem, który naprawdę dał z siebie wszystko. Klasyczne, ciepłe brzmienie, udane refreny, wielu bardzo znanych gości... Nie warto przegapiać takich albumów.

Polskie płyty, na których gościnnie pojawiły się postaci pokroju Afu-Ry , ożna policzyć na palcach jednej ręki. Wydaje się, że jeśli dodatkowo bardzo udany numer z jego zwrotką i znakomitym refrenem Mioda, promował album wsparty świeżym i pomysłowym klipem, to niemożliwe jest, by został on przespany i przegapiony.

A jednak - niemożliwe istnieje, i trzeci krążek łódzkich weteranów, mimo wysokiego poziomu i znakomitej produkcji, minął się z odpowiednim zainteresowaniem, a pocisk Kuloodpornych chybił celu.

"Kiedyś Praktik mówił mi jeszcze będziesz pierwszą ligą/ Czekałem długo dostrajając swoją częstotliwość" - nawinął Tetris na swoim ostatnim mixtape'ie. To fascynujące, jak tak znakomity producent jak Praktik z taką obsadą płyty, z takim muzycznym poziomem pozostaje wciąż niedoceniony... On wtedy naprawdę był pierwszą ligą i wielu mogło tylko marzyć o tym, żeby jego częstotliwość była choćby porównywalna.

Warszawiak to prawdziwy polski król basu. Nikt w Polsce, ani przedtem ani potem, nie robił tak doskonałych, bogatych, doskonale brzmiących bitów. Styl tego kota jest absolutnie niepodrabialny. Jest tu trochę z kalifornijskiego g-funku, ale z nostalgicznym, typowo polskim posmakiem. Unikalne brzmienie, doskonały poziom... To prawdziwy klasyk.

Wczoraj na sklepowe półki trafił najnowszy album Trzeciego Wymiaru. Jest to więc dobra okazja, by przypomnieć sobie poprzednie, drugie dzieło ekipy, skreślone przez wielu z góry, z uwagi na komercyjny sukces debiutu, a szczególnie numeru Dla Mnie Masz Stajla.

A szkoda - bo nie dość, że Inni Niż Wszyscy to porcja najczystszego, miejskiego brzmienia, to jeszcze pod paroma innymi względami wyjątkowa. Dlaczego?