Z opublikowaniem tej informacji celowałem, by zdążyć przed 1. kwietnia - ot, tak, aby nie być posądzanym o primaaprilisowy dowcip. Niestety: kończy się nasza - i wasza, niemal dwuletnia, przygoda ze Spinnerem. Portal znika z Sieci niebawem. Aktualnie - co pewnie część z was zauważyła - adresy www.spinnermuzyka.pl, jak i www.pl.spinner.com, automatycznie przenoszą was na brytyjską wersję portalu. Wciąż dostępne jest archiwum newsów, a także strony kategorii. Jak długo jednak będzie to miało miejsce? Nie jestem w stanie, niestety, udzielić odpowiedzi na to pytanie, gdyż osobiście nie mam na to wpływu.

Poniżej zaś kilka słów ode mnie. Na pożegnanie.

Do tej zasadą było, że to młodzi, nieokrzesani wykonawcy nagrywali "tribute albumy" z utworami klasycznych wykonawców. Dinozaur Peter Gabriel zdecydował się na krok odwrotny. Wybrał kilka nowszych utworów współczesnych wykonawców oraz garść wiekowych evergreenów i wydał album z coverami. Jak wyszedł z tej potyczki człowiek tak zasłużony, a przy okazji znany z nietuzinkowych rozwiązań?

Kawałek Lisztomania na albumie zatytułowanym Wolfgang Amadeus Phoenix? "To nie może przynieść nic dobrego", pomyśleliśmy od razu. Krzyżówka nazwisk dwóch kompozytorów za bardzo nam zalatywała rockiem progresywnym w złym wydaniu (Keith Emerson, te sprawy). Na szczęście szybko sobie uświadomiliśmy, że mamy XXI wiek, grupa Emerson Lake & Palmer dawno przeszła na emeryturę, a Phoenix to przecież sympatyczna rockowa kapela rodem z Lazurowego Wybrzeża. Odetchnęliśmy i daliśmy się porwać!

Ed Droste, jeden z założycieli Grizzly Bear, poproszny o opisanie muzyki wypełniającej Bitte Orca, miał niemały problem. "Byłem zakłopotany", mówił. "Nie miałem pojęcia jak to zrobić". Muzyk chciał znaleźć jedno określenie najlepiej określające najnowszą płytę Dirty Projectors, ale nie dał rady. I dobrze. Próba wymuszonej klasyfikacji tylko zaszkodziłaby tak niejednoznacznym utworom.

A już narzekaliśmy na popową posuchę w Skandynawii! Po Sally Shapiro, Juvelenie, Annie i innych odkryciach rodem z mroźnej północy przyszdł czas na Baxtera. Młody Fin czterami utworami wypełniającymi EPkę Proof udowodnił, że to on rozdaje karty w kategorii inteligentnego electro-popowego grania.

Rok 1973 na wesoło. Hendrix, Morrison i Joplin dalej grają, Brian Wilson i Syd Barrett przeżywają najlepsze lata kariery. Dowodzona przez Syda grupa Pink Floyd (o Davidzie Gilmourze nikt nawet nie słyszał!) zabiera się do promocji nowiutkiego albumu The Dark Side of The Moon. Jak wówczas brzmiałaby płyta? Jeśli chcecie poznać odpowiedź, koniecznie wysłuchajcie najnowszego dzieła The Flaming Lips.

Kpt. Skała to ostatnia z najbardziej wyczekiwanych polskich płyt roku. Warszawski zespół Kolorofon dał się poznać świetnymi a'la singlowymi kawałkami, a także wybuchowymi koncertami. Po latach działalności przyszedł czas na pierwszy album. Wybaczcie Hatifnaci, CNC - nie miejcie nam tego za złe, ale Kpt. Skała to naszym zdaniem najlepszy rodzimy debiut AD 2009.

"Electro-pop to tylko fragment spektrum naszych zainteresowań. Staramy się czerpać inspirację z wielu źródeł", powiedział Spinnerowi tuż po premierze P.O.P.-u Paweł Radziszewski, połowa duetu Plastic. Drugi album najfajniejszego popowego zespołu w kraju zaskakuje starszych fanów eksplorując rejony, których po Plastic zdecydowanie byśmy się nie spodziewali.

Air to zespół-fenomen. Mają w dorobku jeden, wydany przed dekadą, przełomowy album, ale i tak każdy mówi o nich w samych superlatywach. To jeszcze nic. Od lat zmiany w muzyce Air oscylują w granicach błędu statystycznego, ale i to nie ma znaczenia. Retro-pop, rozmarzona elektronika, downtempo w wydaniu eleganckich Francuzów jest w cenie - i nic tego nie zmieni. Szczególnie teraz, na trzy dni przed występem grupy w Warszawie.

To zabawne, że dorobek CNC składający się z dwóch krótkich mixtape'ów i minialbumu, stylistycznie przynosi tak imponujący rozrzut. Z jednej strony otrzymujemy wyśmienite electropopowe killery (Parkietowy Szał, ach!), z drugiej wymagające, kontemplacyjne utwory jak choćby No Mood. Wiele wyjaśnia rzut oka na nazwiska pomysłodawców CNC. Bo panowie Dejnarowicz i Maciejewski to już osobno drogowskazy niezależnego grania w Polsce. A gdy połączyć talenty tych twórczych, poszukujących jednostek, efekt może być nie tylko artystycznie wysoki, ale i zupełnie nieprzewidywalny.

Od czasów Sung Tongs Animal Collective dorobili się sympatycznej tradycji. Otóż kilka miesięcy po premierze każdego longplaya w sklepach pojawia się EPka wypełniona głównie odrzutami z płyty, ale i pełnoprawnymi nowymi utworami. Nie inaczej jest tym razem. Przed wami Fall Be Kind, mini-następca osławionego Merriweather Post Pavilion.

Zastanawialiście się czasem czy Animal Collective są meteopatami? Jeśli nie, tym lepiej. Ale pogoda ma akurat przemożny wpływ na dokonania zespołu. "Zawsze staramy sie wydawać naszą muzykę w konkretnym momencie roku", powiedział Avey Tare w wywiadzie dla Pitchforka. Nie udało się z Merriweather Post Pavlion, które - mimo wiosenno-letniego nastroju - ukazało się zimą ("śpieszyło nam się", tłumaczył muzyk). Na szczęście z Fall Be Kind Animale nie popełnili tego błędu.

Tydzień temu zabraliśmy was w świat wysmakowanego jazzu. Dziś czeka nas podróż w jeszcze bardziej niecodzienne rejony - doom folku i gitarowego ambientu. Przed wami Gustav Tutre i jego debiutanckie wydawnictwo Delphi Wail.

Zacznijmy od tego, że Gustav Tutre to pseudonim. Ukrywa się pod nim 21-letni student muzykologii z Brna Matej Schneider. Do tej pory młodziutki Czech niewiele miał okazji do praktycznego zastosowania swojej wiedzy. Teraz postanowił to zmienić.

Czasami nawet redakcja Spinnera odstawia głowę od głośników, rzuca w kąt mikrofony, gitary i samplery, aby... zanurzyć się w świat jazzu. Nie mieliśmy jeszcze okazji pisać o tym albumie, choć przecież jest on w sprzedaży od ładnych kilku miesięcy. Czas nadrobić zaległości. Przed wami Kaleidoscopic - najpiękniejsze połączenie jazzu, symfonicznych brzmień i eleganckiej elektroniki, jakie słyszeliśmy od lat.

To wszystko nie tak. Ancient Lover miało odmienić losy świata, zrewolucjonizować mainstreamowy pop, wreszcie wynieść Tigercity na salony. Nic z tych rzeczy nie miało i nie będzie mieć miejsca. Zupełnie niezauważenie, własnym sumptem nowojorski zespół wydał swój debiutancki album. Czy wart niemego uwielbienia ze strony garstki bezkrytycznych fanów?

Jeśli zagłębić się nieco w historię, czerwcowe Płyty Tygodnia rozpoczęliśmy Epką Psychic Chasms zespołu Neon Indian. Lepkie, sielankowe, mocno wakacyjne utwory pasowały do otaczającej aury jak ulał. Co jednak mamy powiedzieć teraz? Śnieg za oknem, zima za pasem, a Amerykanie... dalej swoje. Czyli znakomicie.