Jeśli miałbym wskazywać najlepsze albumy nawiązujące do złotej ery, które pojawiły się już w XXI wieku, to jednym z pierwszych wyborów z pewnością byłaby wspólna płyta Edo G i Pete Rocka zatytułowana My Own Worst Enemy. Rewelacyjny album z 2004 roku jest pełen kozaków, a dziś mamy dla was jeden z nich.

W świetle premiery nowego albumu Edo z Masta Acem warto sięgnąć po wcześniejsze dokonania obu panów. Czemu akurat Revolution miałoby was do tego nakłonić?

Ostatnio zostałem zapytany, kogo na polskiej scenie najbardziej można by porównać do Big L'a. Pytanie ciężkie, bo nie za dużo mamy graczy, którzy potrafią rzucać mocne, celne, bezczelne, a zarazem przestylowe linijki bez silenia się na wydumane dwuznaczności i bez nawijania o niczym.

Pierwszym, który przyszedł mi do głowy (poza Mesem - patrz featuring na Fabule) był Reno. A idealnym przykładem na potwierdzenie niech będzie ten numer.

Początki polskiego rapu są, przez większość słuchaczy pamiętających tamte czasy, wspominane z wielkim sentymentem. Kiedy mówimy o korzeniach tej muzyki w naszym kraju, jedną z pierwszych, jeśli nie pierwszą postacią, którą wspomnimy, powinien być Volt. DJ 600V był wtedy jak oś, dookoła której to wszystko się kręciło. Nie tylko w Warszawie.

Jego druga po Produkcji Hip-Hop płyta producencka - Szejsetkilovolt to czysta historia polskiego rapu. Młodsi słuchacze znajdą na niej setki wersów, do których potem nawiązywali wszyscy. Właśnie na tej płycie znalazł się też kawałek z Jajem (Jajonaszem), Ganem i Grubasem.

Kilka dni temu światło dzienne ujrzała kolejna płyta Brothera Ali zatytułowana Us. Opinie na jej temat jak narazie są mocno podzielone, ale każdy dla którego nie jest to pierwszy kontakt z Alim, doskonale wie, że jego płyty są jak kopalnie pereł. Dziś w Ot Tak chciałbym przyjrzeć się olbrzymiej perle jaką z pewnością jest kawałek Victory (Come Forward). Być może to największy klejnot w koronie Rhymesayers?

Kawałek pochodzi z drugiego albumu rapera z Minneapolis zatytułowanego Shadows On The Sun. Niby "sophomore", ale dla wielu był to debiut. Pierwsze Rites Of Passage rozeszło się w niewielkim nakładzie, tylko i wyłącznie na kasetach, a jego ceny dzis osiągają poziom nieosiągalny dla przeciętnego słuchaczu.

Adam Tensta typowany był w oficjalnej książeczce Hip Hop Kempu na czarnego konia festiwalu. I gdyby nie fenomenalne show B.o.B. to miałby wielkie szanse na zdobycie tego zaszczytnego miana.

Bowiem czarnoskóry Szwed pokazał, że jest jednym z najświeższych artystów w Europie, mającym duży potencjał na międzynarodowy sukces i nieprzypadkowo ochrzczony został w Stanach "szwedzkim Kanye Westem" (i nie ma to żadnego związku z przerywaniem imprez). Z tej okazji - i w oczekiwaniu na nasz wywiad - warto przyjrzeć się jego debiutanckiej, i póki co jedynej płycie wydanej w 2007 roku.

Coraz częstsze i śmielsze połączenia rapu z techno czy house'em w większości są niestrawne i fanów czarnych brzmień przyprawić mogą o duży ból głowy i odruchy wymiotne. Często też chwytają się ich wygasłe legendy, które próbują za wszelką cenę wrócić na listy.

Dlatego widząc zestawienie Boba Sinclara i Sugarhill Gang również nastawiony byłem do niego w pełni negatywnie, oczekując podobnej spektakularnej klapy. Jakże mylnie...

W najbliższy wtorek oficjalną premierę będzie miał najnowszy street-album Termanology'ego zatytułowany Time Machine. Jesteśmy bardzo ciekawi jak wypadnie na tle oficjalnego debiutu, który trzymał poziom, ale z pewnością mógł być lepszy co zwiastowały już single.

Sam Term powiedział nam w wywiadzie, że tym razem ma być ostrzej i surowiej. Trzymamy za słowo. A póki co sprawdźcie jak kot z Bostonu rozprawiał się z klasycznymi bitami DJ-a Premiera na jednym z poprzednich mixtape'ów.

"Chociaż byłem persona non grata po tamtym CD na Klanie" nawija TeTris w numerze Na Tacy, pochodzącym z albumu Dwuznacznie. Jeśli nie wiecie o co chodzi z tym wersem i jaki Klan ma na myśli Tet to dziś przychodzimy wam z pomocą.

Mowa bowiem o pierwszym opublikowanym szerzej numerze siemiatyckiego MC, a był nim właśnie Embrion, który w 2002 roku trafił na płytkę dołączoną do prężnie wówczas działającego magazynu Klan. Jak brzmiał członek WOCC na początku swojej długiej drogi?

Nas jest osobą, która całe środowisko hip-hopowe, od najbardziej zatwardziałych hardkorowców, do zakompleksionych backpackerów, godzi każdą swoją płytą. Wszyscy są zgodni - to wybitny, samorodny talent i jedna z najważniejszych postaci w historii tej muzyki. Ikona Nowego Jorku i Queensbridge, człowiek, który od piętnastu lat bezkompromisowo idzie do przodu, tworząc nowe rzeczy. Raz bardziej, raz mniej udane, ale zawsze własne i zawsze bardzo ciekawe dla słuchacza.

Dokładnie czternaście lat po premierze swojego klasycznego debiutu, Nasir Jones postanowił wydać płytę z największymi hitami. Znalazł się na nim również zupełnie nowy utwór Surviving The Times, dostępny wcześniej w dwóch wersjach na winylowej dwunastce. Gdyby znalazł się na innym albumie, składance czy tylko na wosku, Greatest Hits bez niego byłoby, moim zdaniem, niepełne.

Koncert Devina moim zdaniem rozniósł wszystko, co działo się na Hip Hop Kempie wcześniej i później. The Dude dobrał numery chyba idealnie, grając wszystkie największe klasyki, a niesamowity luz i pozytywny nastrój jeszcze długo unosiły się nad sceną.

Ostatnim, wyśmienitym akcentem występu było wykonanie Anythang. Tak, tego właśnie niesamowitego Anythang...

Wydaje się, że Pitbull, mimo ewidentnie średnich umiejętności rapowych, ma jakąś tajemniczą receptę na tworzenie wakacyjnych hitów. Ten track to jego najnowsze dzieło, które popularność zdobyło naprawdę ogromną.

Może nie w Polsce, choć także konsekwentnie trzyma się na listach. Za to już w Hiszpanii nie sposób się od niego opędzić. Co takiego ma w sobie I Know You Want Me?

Dzisiejszy odcinek cyklu Ot Tak to kolejny post mający zapoznać was z postacią B.o.B. i sprawić, byście nierozważnie nie przegapili jego koncertu na festiwalu Hip Hop Kemp. Bowiem mimo że gra o godzinie 16:20 w sobotę to zasługuje na koncert o porze znacznie późniejszej.

Artysta znany także jako Bobby Ray to przecież jedna z najgorętszych młodych twarzy na południowej scenie a próbkę swoich umiejętności dał choćby u boku dwóch tytanów, w tym numerze, pochodzącym z ubiegłorocznego Paper Trail. I jest to jeden z lepszych tracków na krążku.

To, że Supastition jest jednym z najbardziej niedocenionych MC XXI wieku wie każdy kto poświęcił kilkadziesiąt minut swojego bezcennego czasu na przesłuchanie rewelacyjnego Chain Letters. Aż coś skręca mnie w środku, kiedy myślę, że cztery lata po premierze jednego z najbardziej wartościowych krążków nawiązujących do złotej ery ostatnich lat, jej autor wciąż pozostaje mniej lub bardziej anonimowy dla większości słuchaczy.

Na jego dotychczasowym opus magnum pojawili się tacy producenci jak Jake One, Illmind czy Nicolay, ale dwa kawałki, które wysmażył tutaj MPhazes, młoda gwiazda z Australii rzucają na łopatki. Dziś przybliżymy wam jeden z nich. Tak na zachęte.

Cały debiutancki album Guilty Simpsona to dla mnie porcja wyśmienitego brzmienia z Detroit i najlepszy debiut ubiegłego roku, przebijający m.in. Politics As Usual. Ale nawet w kontekście płyty jeden numer nieustannie wbija mnie w fotel.

Mowa o Real Me, w którym morderczą kolaborację stworzył duet znany nam już z Sound The Alarm. A Black Milk wysmażył tu jeden z najlepszych bitów w dotychczasowej karierze - przynajmniej moim zdaniem.

Bay Area to niekończąca się kopalnia talentów i brzmień, które rozbujają każdą głowę, nawet tę twardą i mocno zdrętwiałą. Kropka. Doskonałym dowodem, niwelującym wszelkie wątpliwości są takie numery jak ten.

Ksywka YD była mi absolutnie nieznana, ale już pierwszy odsłuch poniższego numeru sprawił, że musiałem zdrapywać szczękę z podłogi i kolejne miesiące nadal nie zmieniają nastawienia. Czemu?