Z opublikowaniem tej informacji celowałem, by zdążyć przed 1. kwietnia - ot, tak, aby nie być posądzanym o primaaprilisowy dowcip. Niestety: kończy się nasza - i wasza, niemal dwuletnia, przygoda ze Spinnerem. Portal znika z Sieci niebawem. Aktualnie - co pewnie część z was zauważyła - adresy www.spinnermuzyka.pl, jak i www.pl.spinner.com, automatycznie przenoszą was na brytyjską wersję portalu. Wciąż dostępne jest archiwum newsów, a także strony kategorii. Jak długo jednak będzie to miało miejsce? Nie jestem w stanie, niestety, udzielić odpowiedzi na to pytanie, gdyż osobiście nie mam na to wpływu.

Poniżej zaś kilka słów ode mnie. Na pożegnanie.

Kto by się spodziewał, że po ponad 20 latach ten klasyczny numer nagle zostanie ożywiony na potrzeby rapowego beefu? Najpierw Peja w swojej zapowiedzi zaprezentował pętlę podkładu i wokalu Panasewicza, pokazując na czym chce oprzeć swoją odpowiedź... Uprzedził go jednak Tede, zabierając ten sam fragment refrenu.

Gdy czytałem komentarze do zapowiedzi Peji brzmiące "fajny bit" doszedłem do wniosku, że warto jednak sięgnąć do klasyki i przedstawić bliżej na spinnerowych łamach, czym jest ten "fajny bit", skąd pochodzi i o co w nim w ogóle chodzi.

W pędzie za kolejnymi próbami poszukiwania kolejnych punchy o kolejnych idiotycznych debilizmach polscy słuchacze undergroundu czasem przegapiają rzeczy naprawdę wartościowe. Z pewnością taką rzeczą był Materiał Promocyjny mokotowskiej ekipy Na Pół Etatu w skład której wchodzą Feelhip, Quiz i DJ A n-tek.

Zostaję Tu to numer, który doskonale definiuje styl tego trio - styl pełen gracji, ale nie próbujący schlebiać niczyim gustom. Styl prosty, ale na pewno nie prostacki, toporny czy siermiężny. Styl pełen emocji, nasączony klimatem starego Mokotowa, który sprawia, że do tego albumu wraca się, żeby przy polskim rapie znowu poczuć "to coś".

Już jutro, w ramach naszego suplementu do Bay Area Week zaprezentujemy wam wywiad z kolejną legendą tamtych rejonów, a mianowicie z pochodzącym z San Francisco Rappin' 4-Tayem. Mogliście u nas już nie raz o nim przeczytać, a dziś jest idealna okazja, by zrobić to po raz kolejny.

Weźmiemy więc na tapetę świetny numer otwierający album Off Parole, który to wczoraj przypomnieliśmy wam w ramach Klasyka Na Weekend. Co takiego wyjątkowego jest w I Paid My Dues?

Reaktywacja labelu Rawkus Records wiązała się z dużymi kontrowersjami, hatingiem i oskarżeniami dużego kalibru, również od osób związanych ze "starym" Rawkusem. Można mówić wiele o wzlotach i upadkach wytwórni, ale nie można jej zabrać tego, że od zawsze jej nakładem pojawiały się wyśmienite albumy, które do dziś wracają do odbiorników słuchaczy na całym Świecie.

"Drugi" Rawkus nie wypuścił może żadnego albumu, który sprzedawałby się tak doskonale jak stare klasyki, ale muzyczny instynkt włodarzy wytwórni wciąż był bardzo czujny. Oto jeden z kilku dowodów.

Już jutro odbędzie się impreza z okazji trzecich urodzin Alkopoligamia.com, na której będziecie mogli usłyszeć premierowy koncert zespołu Blow. My chcieliśmy wam przypomnieć numer, który powstał z okazji rocznicy 2 lata temu, na pierwsze urodziny - wtedy jeszcze tylko strony, dziś już labelu.

Southside Flow (Na Odmułę), to numer nagrany przez Tego Typa Mesa, wraz z członkiem Szybkiego Szmalu - Ciechem, na bit toruńskiego producenta znanego chociażby z Eterni, a ostatnio również z albumu Małpy - Jotera.

Jeśli miałbym wskazywać najlepsze albumy nawiązujące do złotej ery, które pojawiły się już w XXI wieku, to jednym z pierwszych wyborów z pewnością byłaby wspólna płyta Edo G i Pete Rocka zatytułowana My Own Worst Enemy. Rewelacyjny album z 2004 roku jest pełen kozaków, a dziś mamy dla was jeden z nich.

W świetle premiery nowego albumu Edo z Masta Acem warto sięgnąć po wcześniejsze dokonania obu panów. Czemu akurat Revolution miałoby was do tego nakłonić?

Ostatnio zostałem zapytany, kogo na polskiej scenie najbardziej można by porównać do Big L'a. Pytanie ciężkie, bo nie za dużo mamy graczy, którzy potrafią rzucać mocne, celne, bezczelne, a zarazem przestylowe linijki bez silenia się na wydumane dwuznaczności i bez nawijania o niczym.

Pierwszym, który przyszedł mi do głowy (poza Mesem - patrz featuring na Fabule) był Reno. A idealnym przykładem na potwierdzenie niech będzie ten numer.

Początki polskiego rapu są, przez większość słuchaczy pamiętających tamte czasy, wspominane z wielkim sentymentem. Kiedy mówimy o korzeniach tej muzyki w naszym kraju, jedną z pierwszych, jeśli nie pierwszą postacią, którą wspomnimy, powinien być Volt. DJ 600V był wtedy jak oś, dookoła której to wszystko się kręciło. Nie tylko w Warszawie.

Jego druga po Produkcji Hip-Hop płyta producencka - Szejsetkilovolt to czysta historia polskiego rapu. Młodsi słuchacze znajdą na niej setki wersów, do których potem nawiązywali wszyscy. Właśnie na tej płycie znalazł się też kawałek z Jajem (Jajonaszem), Ganem i Grubasem.

Kilka dni temu światło dzienne ujrzała kolejna płyta Brothera Ali zatytułowana Us. Opinie na jej temat jak narazie są mocno podzielone, ale każdy dla którego nie jest to pierwszy kontakt z Alim, doskonale wie, że jego płyty są jak kopalnie pereł. Dziś w Ot Tak chciałbym przyjrzeć się olbrzymiej perle jaką z pewnością jest kawałek Victory (Come Forward). Być może to największy klejnot w koronie Rhymesayers?

Kawałek pochodzi z drugiego albumu rapera z Minneapolis zatytułowanego Shadows On The Sun. Niby "sophomore", ale dla wielu był to debiut. Pierwsze Rites Of Passage rozeszło się w niewielkim nakładzie, tylko i wyłącznie na kasetach, a jego ceny dzis osiągają poziom nieosiągalny dla przeciętnego słuchaczu.

Adam Tensta typowany był w oficjalnej książeczce Hip Hop Kempu na czarnego konia festiwalu. I gdyby nie fenomenalne show B.o.B. to miałby wielkie szanse na zdobycie tego zaszczytnego miana.

Bowiem czarnoskóry Szwed pokazał, że jest jednym z najświeższych artystów w Europie, mającym duży potencjał na międzynarodowy sukces i nieprzypadkowo ochrzczony został w Stanach "szwedzkim Kanye Westem" (i nie ma to żadnego związku z przerywaniem imprez). Z tej okazji - i w oczekiwaniu na nasz wywiad - warto przyjrzeć się jego debiutanckiej, i póki co jedynej płycie wydanej w 2007 roku.

Coraz częstsze i śmielsze połączenia rapu z techno czy house'em w większości są niestrawne i fanów czarnych brzmień przyprawić mogą o duży ból głowy i odruchy wymiotne. Często też chwytają się ich wygasłe legendy, które próbują za wszelką cenę wrócić na listy.

Dlatego widząc zestawienie Boba Sinclara i Sugarhill Gang również nastawiony byłem do niego w pełni negatywnie, oczekując podobnej spektakularnej klapy. Jakże mylnie...

W najbliższy wtorek oficjalną premierę będzie miał najnowszy street-album Termanology'ego zatytułowany Time Machine. Jesteśmy bardzo ciekawi jak wypadnie na tle oficjalnego debiutu, który trzymał poziom, ale z pewnością mógł być lepszy co zwiastowały już single.

Sam Term powiedział nam w wywiadzie, że tym razem ma być ostrzej i surowiej. Trzymamy za słowo. A póki co sprawdźcie jak kot z Bostonu rozprawiał się z klasycznymi bitami DJ-a Premiera na jednym z poprzednich mixtape'ów.

"Chociaż byłem persona non grata po tamtym CD na Klanie" nawija TeTris w numerze Na Tacy, pochodzącym z albumu Dwuznacznie. Jeśli nie wiecie o co chodzi z tym wersem i jaki Klan ma na myśli Tet to dziś przychodzimy wam z pomocą.

Mowa bowiem o pierwszym opublikowanym szerzej numerze siemiatyckiego MC, a był nim właśnie Embrion, który w 2002 roku trafił na płytkę dołączoną do prężnie wówczas działającego magazynu Klan. Jak brzmiał członek WOCC na początku swojej długiej drogi?

Nas jest osobą, która całe środowisko hip-hopowe, od najbardziej zatwardziałych hardkorowców, do zakompleksionych backpackerów, godzi każdą swoją płytą. Wszyscy są zgodni - to wybitny, samorodny talent i jedna z najważniejszych postaci w historii tej muzyki. Ikona Nowego Jorku i Queensbridge, człowiek, który od piętnastu lat bezkompromisowo idzie do przodu, tworząc nowe rzeczy. Raz bardziej, raz mniej udane, ale zawsze własne i zawsze bardzo ciekawe dla słuchacza.

Dokładnie czternaście lat po premierze swojego klasycznego debiutu, Nasir Jones postanowił wydać płytę z największymi hitami. Znalazł się na nim również zupełnie nowy utwór Surviving The Times, dostępny wcześniej w dwóch wersjach na winylowej dwunastce. Gdyby znalazł się na innym albumie, składance czy tylko na wosku, Greatest Hits bez niego byłoby, moim zdaniem, niepełne.