Najnowsza płyta Dizzee Rascala zatytułowana Tongue N' Cheek to z pewnością jeden z najbardziej kontrowersyjnych materiałów tego roku, który u ortodoksów i fanów klasycznego rapu wywoła odruch wymiotny.

Jeśli słyszeliście singiel pt Bonkers to dobrze wiecie, co mam na myśli. Wystarczy powiedzieć, że weterana grime'u wspierają tu takie stricte hip-hopowe głowy jak... Armand Van Helden czy DJ Tiesto.

Postać Williama Orbita nie jest obca nikomu z tych, którzy słuchają muzyki elektronicznej. Znany ze współpracy z tak zróżnicowanym wachlarzem artystów, jak Madonna, Blur, Prince czy New Order, postanowił zaskoczyć wszystkich wielbicieli swoich produkcji, i wydać... Własny mix utworów. Będzie to pierwsze takie wydawnictwo, sygnowane imieniem i nazwiskiem londyńczyka.

Co takiego będzie można znaleźć na trzypłytowym wydawnictwie, zatytułowanym Odyssey? Przyznam szczerze, że tracklista wygląda naprawdę imponująco. Jej szczegóły możecie poznać poniżej.

The Prodigy, legendarna grupa z Wielkiej Brytanii, która na przestrzeni kilkunastu lat grała już rave, electro-punk, breakbeat i muzykę elektroniczną, nie przestaje zaskakiwać. W jednym z ostatnio udzielonych wywiadów, członkowie grupy zapowiedzieli wyjątkowe wydarzenie - jedyny w swoim rodzaju koncert, który na stałe wpisze się w historię grupy.

Dlaczego?

Nowy album Black Eyed Peas to jeden z najbardziej kontrowersyjnych krążków tego roku. Zamiast czarnych brzmień dostaliśmy elektronikę i mocne klubowe wpływy, przez co wielu fanów ogłosiło nawet śmierć B.E.P.

Mimo tak negatywnego odzewu dawnych słuchaczy, sprzedaż ma się bardzo dobrze, single trzymają się na listach, a The E.N.D. pokryło się już platyną. Teraz dostaliśmy kolejny singiel.

SNAP! to bez wątpienia jedna z najważniejszych grup w historii muzyki tanecznej, zwłaszcza tej europejskiej. Projekt odpowiedzialny za takie klasyki, jak The Power, Rhythm Is A Dancer czy Welcome To Tomorrow, niebawem wyda kolekcję największych przebojów.

Poza najbardziej popularnymi utworami grupy, na drugim krążku będzie można usłyszeć remiksy wykonane przez prawdziwych specjalistów w tej dziedzinie. W aranżach namieszali ci, którzy wiedzą, jak się to robi najlepiej.

Kto konkretnie? O tym możecie przeczytać poniżej.

Adam Tensta typowany był w oficjalnej książeczce Hip Hop Kempu na czarnego konia festiwalu. I gdyby nie fenomenalne show B.o.B. to miałby wielkie szanse na zdobycie tego zaszczytnego miana.

Bowiem czarnoskóry Szwed pokazał, że jest jednym z najświeższych artystów w Europie, mającym duży potencjał na międzynarodowy sukces i nieprzypadkowo ochrzczony został w Stanach "szwedzkim Kanye Westem" (i nie ma to żadnego związku z przerywaniem imprez). Z tej okazji - i w oczekiwaniu na nasz wywiad - warto przyjrzeć się jego debiutanckiej, i póki co jedynej płycie wydanej w 2007 roku.

Ostatnie trendy w brytyjskim rapie zaczynają mnie przerażać. Brudny, uliczny grime nigdy nie był moim ulubionym stylem, ale nigdy nie pomyślałbym, że za nim zatęsknię.

Gdy bowiem Dizzee Rascall razem z Armandem Van Heldenem czy DJ-em Tiesto atakuje kluby to może to dziwić i odpychać. Ale nigdy nie spodziewałbym się, że taki kot jak Kano nagra coś jeszcze gorszego i bardziej asłuchalnego...

Kosmiczna podróż Kid CuDiego dobiega końca a jeden z najbardziej oczekiwanych debiutów tego roku wreszcie trafia do sklepów. Atmosfera wokół Man On The Moon: The End Of Day była gorąca już od dawna, dlatego tym bardziej ciekawi byliśmy finalnego efektu.

Kanye West zapowiedział, że jego podopieczny z Cleveland jest przyszłością rapu. Czy autor Day-N-Nite udźwignął ciężar odpowiedzialności i rzeczywiście stworzył krążek, który zostanie zapamiętany na długo i niosący dawkę ożywczej świeżości?

Coraz częstsze i śmielsze połączenia rapu z techno czy house'em w większości są niestrawne i fanów czarnych brzmień przyprawić mogą o duży ból głowy i odruchy wymiotne. Często też chwytają się ich wygasłe legendy, które próbują za wszelką cenę wrócić na listy.

Dlatego widząc zestawienie Boba Sinclara i Sugarhill Gang również nastawiony byłem do niego w pełni negatywnie, oczekując podobnej spektakularnej klapy. Jakże mylnie...

Wczoraj przeszliśmy prez kolejny etap ewolucji breakbeatu. Poznaliśmy Amen Break, przeszliśmy też przez jungle i drum'n'bass, a także sprawdziliśmy twórczość Goldie'ego. Dzisiaj czekają nas kolejne kroki po połamanych rytmach - zapraszam.

Podróż kontynuujemy poniżej.

Pitbull bez wątpienia jest jednym z największych zwycięzców okresu wakacyjnego, bo numery takie jak I Know You Want Me czy Hotel Room Service na dobre zadomowiły się na radiowych czy klubowych playlistach.

Dlatego też start płyta Rebelution miała naprawdę wymarzony. A co prezentuje sobą całość? O tym w naszej recenzji.

Wczoraj wprowadziłem was do historii breakbeatu. Przeszliśmy też razem przez rozwój tej muzyki, zatrzymując się na sławetnym Amen Breaku. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji spotkać się z tym utworem - wyszukajcie go czym prędzej na YouTube, bo to jeden z najważniejszych utworów w historii muzyki elektronicznej.

Dlaczego? O tym, jak i o dalszych dziejach breakbeatu, przeczytacie poniżej...

Breakbeat to nieco zapomniany w dzisiejszych czasach gatunek muzyki. Na próżno szukać w mainstreamie, na liście przebojów Billboardu, utworów utrzymanych w klimacie breakbeatowym. Mimo to, warto zapoznać się z tym gatunkiem, który - jakby nie patrzeć - pozwala poszerzyć horyzonty muzyczne. Najłatwiej zaś zaznajomić się z typem muzyki, poznając jego dokładną historię. Odpalcie więc płytkę Freestylersów i zanurzcie się w annałach muzycznej histori, do których zaraz się udamy.

Jakiś czas temu recenzowałem – skądinąd beznadziejną – solową płytę Chrisa Cornella, byłego frontmana znakomitego Soundgarden (Black Hole Sun, ktoś jeszcze to pamięta, i ten zakręcony klip?).

Po przesłuchaniu albumu, który – zgodnie z zapowiedzią – nadal służy nam w redakcji jako podkładka pod kubek do herbaty, miałem dość silne obiekcje przed sięganiem po – szumnie nazwane – "klubowe remiksy" jego singlowego Part Of Me. W końcu sam kawałek był beznadziejny, nijaki, nudny jak flaki z olejem i brzmiał jak resztki z odrzutów Timbalanda, który produkcją albumu się zajął – czy więc z remiksami mogło być lepiej?

Eiffel 65 to jeden z najlepszych przykładów na tak zwane "one-hit wonder". Grupa, która w 1998 roku wypuściła swój debiutancki singiel Blue (Da Ba Dee) narobiła z nim szumu na parkietowych dyskotekach, po czym – na dobrą sprawę – słuch po niej zaginął. Owszem, były kolejne single, były nawet albumy, ale poza ich rodzinną Italią /impact/ był, generalnie, niewielki.

Kilka lat temu zespół się rozpadł – wokalista Jeffrey Jey i Maurizio Lobina.zdecydowali się na kontynuowanie działalności pod szyldem Bloom 06, zaś trzeci z członków – Gabry Ponte – zaczął tworzyć utwory solowe. I to właśnie za jego sprawą ukazała się niedawno mini-antologia, zatytułowana A Decade In Blue (Da Ba Dee), na której znajduje się kilka remixów tego jednego z największych, dance'owych przebojów lat '90-tych.