Dlatego też od wielu lat udaje mu się utrzymać na szczycie mainstreamowego światka, zachowując starych i zarazem znajdując nowych fanów. Czy tendencja zostanie zachowana przy okazji nowego albumu?

Niestety wydaje się, że Doggy Dogg przechodzi w ostatnim czasie kryzys twórczy, bo kolejne albumy wypadają coraz słabiej i coraz dalej im chociażby do R&G czy Paid Tha Cost To Be Tha Boss, żeby nie przywoływać już kultowego Doggystyle. Znając single z Malice N Wonderland obawiałem się, że tu może być podobnie, ale gościnne udziały takich postaci jak Kokane czy Battlecat mogły wytwarzać obraz powrotu starego dobrego zachodu i sprawnej mieszanki klimatów. Niestety - numer Problems, w którym pojawia się wymieniona dwójka to jeden z niewielu chlubnych wyjątków na płycie. Reszta to średniawka, nie wyróżniająca się niczym i nijak nie przykuwająca do głośnika.

Kojarzycie Beautiful, Signs czy Vato? No właśnie. To teraz porównajcie je do promującego ten album That's Tha Homie. Różnica jest widoczna na pierwszy rzut oka. Rutyna zamiast świeżości, brak jakiegokolwiek elementu zaskoczenia i pójście po najmniejszej linii oporu. Tak też jest z tym krążkiem. Gdzie tu kalifornijski luz i vibe? Gdzie podział się Snoop wprowadzający do mainstreamu świeżą bryzę, kipiący pomysłami i czerpiący z nowych trendów to, co najlepsze, przerabiając to zarazem na własną modłę? Zamiast tego mamy mierne syntetyki, krzykliwego Lil Jona, wtórne pościelówy i przemielone po raz tysięczny wersy o tym, kto jest ziomkiem i kto wyrywa najlepsze sztuki, a do tego wszystkiego na liście gości... Soulja Boy.

Nie jest to wybitnie słaba płyta. Posłuchać można, ale po co, skoro Snoop ma na koncie mnóstwo lepszych albumów? Malice N Wonderland to chaotyczny, nieudany i pełen wypełniaczy dowód na zastój twórczy i rutynę, za które należy się zimny prysznic i najwyżej trója z minusem.