Tytuł mówi sam za siebie. Najpierw Keith Richards zerwał się w środku nocy, aby nagrać na taśmie wyśniony riff. Potem Jagger napisał tekst, w którym zawarł wszystkie swoje frustracje. Potem już nic nie było takie samo.

"Dzięki tej piosence, staliśmy się The Rolling Stones", przyznał Mick Jagger. "W jednej chwili ze zwykłego zespołu jakich pełno staliśmy się niekwestionowaną gwiazdą".
Nagranie brały na warsztat tabuny artystów. Zdarzały się oczywiście klapy (Britney Spears), ale i nierzadkie były niesłychane wzloty (Otis Redding).

Największe zaskoczenie przyniósł jednak sensacyjny duet...
...Björk i PJ Harvey.

Był rok 1994, kiedy to divy niezależnego grania spotkały się na scenie na rozdaniu nagród Brit Awards. Obie stanowiły wtedy objawienie. Egzotyczna Björk porażała zupełnie nieprawdopodobnym głosem oraz ekscentrycznym zachowaniem. Z drugiej strony PJ Harvey, do bólu brytyjska, z rockowym pazurem w głosie, który zrobiłby krzywdę nawet samcom z Metallici.

Ale przejdźmy do Satisfaction.

Zaczyna PJ Harvey - z zupełnie zdewaluowanym riffem i śpiewem na granicy melorecytacji. W pierwszym momencie aż trudno dać wiarę, że mamy do czynienia z tak orgazmicznym numerem. Ale zaraz dołącza Björk, która po kilku delikatnych zaśpiewach zaczyna wydzierać się w swój cudownie unikalny sposób. Nagle z zupełnie neurotycznego wstępu wyłania się pełna ognia kompozycja.

Zjawiskowe. Do teraz nie pozbieraliśmy po tym wykonaniu.