Prasa brukowa od samego początku stara się zrobić z niej idiotkę, wykreowaną przez wytwórnię. Dla mnie może nie umieć liczyć do dziesięciu. Kiedy zaczyna śpiewać nic innego nie jest ważne, bo jej czarny jak smoła głos ma w sobie coś co sprawia, że wywołuje ciarki na plecach ot tak. Jest olbrzymim talentem i każdy kto słyszał Introducing Joss Stone doskonale o tym wie.

O ile kawałek z Commonem na poprzedniej płycie raczej nie był zaskakujący, szczególnie zważywszy na zamiłowanie rapera z Chicago do soulowych wokalistek, o tyle Nasa u Joss Stone raczej się nie spodziewałem.
Szczerze mówiąc nie zostałem rzucony na kolana. Trochę brakuje tutaj energii poprzedniego albumu. Miło słucha się muzycznego nawiązania do prostoty muzyki z lat 60 i 70, ale jednak brakuje mi siły, którą rozwalały nas kawałki z Introducing. Oczywiście wokalnie panna Stone imponuje jak dawniej. Jej głos jest zjawiskowy i nadal ma w sobie jakieś właściwości magiczne, ale czegoś tutaj brakuje. Przepraszam za złośliwość, ale mam nadzieję, że jej muzyka nie będzie ulegała podobnej "ewolucji" jak uroda i image (dobór starego zdjęcia celowy).

Escobar wypadł przyzwoicie. Jedzie w klimacie ostatniego albumu i daje radę. Tylko i aż tyle... Nie jestem pewien czy te dwa style się ze sobą trochę nie gryzą, ale to już oceńcie sami... Colour Me Free po wielu przejściach ostatecznie pojawi się 20 października.