Spencera Kruga z powodzeniem możemy okrzyknąć najbardziej twórczym artystą kanadyjskiej sceny indie-rockowej. Największe uznanie przyniosła mu działalność w Wolf Parade, ale jego aktywność obejmuje także dokonania zespołów Frog Eyes, Fifths of Seven, Swen Lake i wreszcie Sunset Rubdown. Uff, sporo tego, ale Krug nie zapomina o poziomie artystycznym swoich płyt, więc bez strachu podeszliśmy do Dragonslayer i nie zawiedliśmy się.Rozpoczyna fantastyczne Silver Moons - piosenka, która brzmi jak zagubiony utwór Davida Bowiego z czasów Space Oddity. W tej kompozycji Krug zawartł wszystko to, za co kochamy Sunset Rubdown i wiele więcej. Jest tu ciekawa konstrukcja, teatralna atmosfera i dramatyzm przywołujący na myśl z jednej strony progresywnych wykonawców z lat '70-tych, z drugiej - dokonania The Cure czy choćby Arcade Fire. Składniki te po zmieszaniu w odpowiednich proporcjach smakują wprost wyśmienicie.

Silver Moons to niewątpliwie najmocniejszy numer na płycie. Dalej nie jest na szczęście dużo gorzej. Krug to bardzo zdolny songwriter, który jak z rękawa sypie intrygującymi pomysłami. Apollo and the Buffalo and Anna Anna Anna Oh! mogłoby być przystępnym balladowym numerem, gdyby Krug nie okrasił go delikatnymi zmianami tempa, zapewniającymi podskórny dynamizm.

Sunset Rubdown są jednym z nielicznych młodych zespołów, który... nie boi się gitary. Wiele tutaj gitarowych partii, niemal solówek - i to granych w starym stylu, rodem z nagrań sprzed kilku dekad. Na szczęście, grupa ma ogromne wyczucie i jej muzyka nie poraża wtórnością.

Dragonslayer to niecodzienny album. Z jednej strony podejmuje on dialog z rockiem progresywnym z okresu, gdy termin ten przynosił jeszcze nobilitację. Z drugiej, prezentuje on muzykę całkiem nowoczesną, a już na pewno postmodernistyczną. Muzyka Sunset Rubdown na pewno nie jest łatwa w odbiorze. Radzimy jednak poświęcić jej trochę czasu, aby zagłębić się w pokręcony świat Spencera Kruga. Warto.