Na plus trzeba zaliczyć obecność na albumie jednego producenta, który czuwał nad całym materiałem - inaczej, niż w przypadku Alright, Still, gdzie producentów było całe multum, nad nową płytą z Lily pracował jedynie Greg Kurstin - sprawia to, że album jest mniej chaotyczny niż poprzedni. Mamy tutaj jednak obecne wpływy rozmaitych gatunków muzycznych: jest trochę europdisco, jest synthpop, jest electropop, jest też całkiem sporo rytmicznych sekcji dęciaków - mieszanka zgoła eklektyczna.

Podobny miszmasz dostajemy w kwestii poruszanych na płycie tematów - używki, nieudane związki, związki bardzo udane, polityka, i religia, a na dokładkę całkiem sporo narzekania na to, jak bardzo do bani jest być sławnym. Najwyższą formę Lily Allen pokazuje bodaj w utworze 22, stanowiącym przemyślenia zmęczonej życiem imprezówy.

Sporo kontrowersji wzbudzi utwór It's Not Me, który dla wielu osób może okazać się po prostu bluźnierczy - Lily zastanawia się tam, czy Bóg kiedykolwiek "brał heroinę i kokainę". W singlowym utworze The Fear, z kolei, Lily wciela się w dziewczynę marzącą o sławie, która chce po prostu "nosić w ch... diamentów". Lekkim zgrzytem jest utwór Fuck You, stanowiący atak na George W. Busha - nieco nieświeży, biorąc pod uwagę że album ukazuje się dwa tygodnie po objęciu stanowiska prezydenta Stanów Zjednoczonych przez Baracka Obamę.