Nigdy nie byłem fanem Abradaba, choć doskonale wiedziałem, że nie można nie cenić jego umiejętności, oryginalności i charyzmy. Trzecia solówka członka Kalibra 44, Ostatni Poziom Kontroli, powinna przekonać do siebie nawet najzagorzalszych przeciwników stylu Daba. To jedna z najsilniejszych, jeżeli nie najsilniejsza pozycja, jaka pojawiła się w tym roku.

Ślązak zrobił się niesamowicie cięty, jego linijki zostają w głowie na bardzo długo ("Niech mu klaszcze jego grono i się przed nim kaje/ Bo kiedy ja wchodzę... To gronostaje") i wywołują niekłamany uśmiech i uznanie. Nawet jeżeli osiąga swój cel prostymi, a nawet prostackimi środkami ("Ej Dab jesteś głupi... Ta, ta, ta... Twój stary!"), czy gada bez sensu (nadal mu się zdarza) to wciąż nie można przestać zachwycać się jego nowym albumem, bo to mistrzowska porcja hip-hopu w świetnym wydaniu.

Muzycznie rewelacja... Dużo żywych instrumentów daje płycie organiczne brzmienie, ale przy tym jest to chyba najbardziej klasycznie brzmiący, solowy album Daba. Mamy też Zaskocz Mnie, w którym użyto syntetyków, ale z takim smakiem i wyczuciem, że nie można przestać kiwać głową. Produkcja na O.P.K. jest wysmakowana, trafiona, różnorodna i efektowna zarazem. Piękna sprawa.

Goście? Przede wszystkim w refrenach, raperów brak. Gutek jak zwykle zjadł wszystkich, którzy podejmowali się kiedykolwiek śpiewania w rapowych refrenach. Marika opowiada z Dabem jedną z ciekawszych (i śmieszniejszych) historii, jakie ostatnio słyszałem w polskim rapie. JareX pięknie wpisuje się w tradycję wokalną wspomnianego kolegi z Indios Bravos... Aż ciężko ich rozróżnić.

Ostatni Poziom Kontroli to jedna z najlepszych pozycji wydanych w 2008 roku w Polsce. Abradab poszedł bardzo do przodu, a jego efektowność i uzasadniona brawura sprawiają, że nie da się go nie lubić. Przy tym nie jest idiotą i potrafi też świetnie poruszać autentyczne, bliskie ludziom problemy (np. Fanatyk czy Prywatny Wszechświat). W skali szkolnej z czystym sumieniem daję szósteczkę. Zasłużoną. Ręce same składają się do braw!