To, że Tede razem ze swoim labelem Wielkie Joł jest mistrzem Polski w organizowaniu ciekawej i skutecznej promocji swoich albumów, wiemy nie od dziś. Programy telewizyjne, mixtape'y Dj Buhha plus znakomite akcje promocyjne, jak ostatnio 'Diler' pod warszawską Rotundą... Tym razem jednak materiał broni się sam. 'Ściężka Dźwiękowa' to nie tylko jedna z najlepszych płyt w tym roku, ale być może nawet najlepsza w dyskografii TDF'a.

Tym razem Tedzik postawił na producenta z Przemyśla - WDK i okazał się to strzał w dziesiątkę. Wszyscy, którzy myśleli, że potrafi on robić tylko klasyczne bangery z głęboką perką mogą się mocno zdziwić tym jak różnorodnym i wszechstronnym producentem stał się 'WóDeczKa'. A TDF? Jego wizerunek na tej płycie idealnie obrazuje cytat "Jestem Tede - człowiek który został raperem/ Jestem Tede raper, który pozostał człowiekiem". Jest szczery, jest sobą, jest błyskotliwy i bardzo autentyczny, czym od pierwszego przesłuchania zyska sobie Waszą sympatię. Mówi dużo o swojej furze ('felgi dwudziestki na białej bestii'), mówi o melanżach i wspominkach, jest pewien siebie, ale nadal ma się wrażenie, że słuchamy zwykłego koleżki z bloku obok i ten feeling 'Ścieżki Dźwiękowej' jest jej największą zaletą.

Na tej płycie jest mnóstwo kawałków, które mają potencjał stać się hitami. 'Czy Jasno, Czy Ciemno' rozbuja jeszcze niejedną imprezkę w Mielnie. 'Fs 360 Kickflip' to numer, który nie nosi znamion dotychczasowych pozerskich numerów o desce, 'Air Max LTD' brzmi jakby produkował go Dj Premier, a Tedzik nawija o butach dzięsięc razy lepiej niż Smarki w 'Najkach'. 'Moje Tocze Fele' to najlepszy numer do fury tego lata obok 'Mercedes Benz' Gurala. Uwierzcie, że mogę tak mówić o każdym numerze. Nie ma tu słabych kawałków, a wszystkie są doskonale zrealizowanymi muzycznie dziełami przyprawionymi charyzmą TDF'a, która nigdy nie dawała takiego efektu... Tej płyty słucha się w kółko. Nawet goście dali z siebie wszystko. CNE ma najlepszą zwrotkę od bardzo dawna, Abel idealnie uzupełnia się z Tedzikiem, Zgrywus jako tako daje radę. Ba! Nawet Kiełbasa już potrafi tutaj czasami trafić na werbel. To po prostu świetna płyta. Pozycja obowiązkowa.